با اين که در خانواده‏ي کم و بيش مرفهي رشد کرده بود، ولي از همان ابتداي تحصيل سعي کرد از هر چيز که او را از مسير تحصيل باز دارد و با عزت نفس و قناعت طبع ناسازگار باشد، خود را دور سازد. از اين روي وقتي به نجف اشرف آمد علي رغم داشتن پيشينه‏ي علمي خانوادگي و پيوند دوستانه‏ي پدر با مرحوم آقا سيد ابوالحسن اصفهاني که زمينه‏ي دسترسي به زندگي آرام و خوب را برايش مقدور مي‏ساخت، ولي عزت نفس و روح ساده زيستي که با آن انس گرفته بود؛ مانع از آن مي‏شد که بخواهد خود را به بيت‏ها و دستگاه حضرات آقايان، نزديک کند. از اين مي‏کرد و گاه مي‏شد که نان خالي هم نداشت. خود او در شرح زندگيش مي‏نويسد:
«پس از ازدواج و مسئوليت تکفل زن و فرزند، ناگزير شدم در کنار تدريس در حوزه‏ي نجف به کار و کسب نيز بپردازم. اشتغال من موجب اين شده بود که عده‏اي به مرحوم آقا سيد ابوالحسن اصفهاني اعتراض کنند که چرا فردي مانند فلاني، با اين سابقه‏ي علمي و فضل، بايد براي امرار معاش مجبور باشد کار کند. در نتيجه، يک روز آيت الله داماد به سراغم آمد و مرا به شدت از اين کار منع نمود و فرمود: اين کار شما موجب وهن آقا سيد ابوالحسن است».
اين روحيه‏ي ساده زيستي و عزت نفس، چنان او را ساخته بود که حتي در زمان استقرار در تهران، برخورداري از شهرت علمي، داشتن مريدان فراوان و در اختيار داشتن وجوهات بسيار؛ ذره‏اي در زندگي ساده‏ي خود تغيير پديد نياورد.
در شرح زندگي خود مي‏نويسد:
«آن زمان، نجف که جاي خود دارد، الان که سي و سه سال است در تهران هستم، هيچ گاه راي خانه‏ام شيريني‏جات مثل پشمک و زولبيا و بستني و چيزهايي مانند آن نگرفته‏ام. هيچ وقت حليم يا چلو کباب و امثالها نگرفته‏ام...»