با نگاهي کلي به مجموعه‏ي اين آثار، چند ويژگي را مي‏توان در نوع آنها ملاحظه کرد که قابل توجه است:
1- تنوع: ارائه اثر در عرصه‏هاي مختلف از شعر و ادبيات گرفته تا فقه و اصول و تفسير و کلام، از ويژگي‏هاي آثار ايشان است.
2- توجه به نياز جامعه: با اين که براي ايشان تاليف آثاري در فقه و اصول به زبان عربي و عرضه به جامعه‏ي علمي و حوزه‏هاي ديني بسيار آسان بود، ولي چون آن را مطابق با نياز جامعه‏ي خويش نمي‏بيند؛ نه تنها دست به چنين نگارش‏هايي نمي‏زند که حتي از چاپ همان تقريرات فقه و اصول خود که خوب و منظم هم نوشته بود، خودداري مي‏کند و به کارهايي همت مي‏گمارد که به تشخيص خود نياز جامعه‏ي آن روز اوست، هر چند که به سرودن شعر در مراثي و مدايح ائمه (عليهم السلام) براي مبارزه با اشعار سخيفي باشد که در مراثي ائمه (عليهم السلام) خوانده مي‏شود.
3- توجه به فهم عموم: بخشي مهمي از آثار ايشان به زبان فارسي و مخاطب آن عامه مردم است. در اين آثار در عين برخورداري از اتقان و استدلال سعي مي‏شود به گونه‏اي نگاشته شود که براي عموم مردم قابل فهم باشد. نکته‏اي است که در مقدمه‏ي کتاب‏هاي فارسي خود نوعا آن را يادآور شده است، از جمله در همين کتاب «مهدي منتظر» مي‏نويسد:
«با اين که مطالبي که براي موضوع آماده کرده بودم، بيش از اينها بود، ولي نظر به مفيد نبودن آن براي عموم، بنا را بر اختصار گذاشتم، و مستندات را هم به کنار گذاشتم تا همگان بتوانند از آن بهره گيرند».