عابدان جاهل و قاريان فاسق باشند.
قاريان عامل بروند.
عباد بر رياء باشند.
قاريان بسيار و عمل کم باشد.
قاريان زياد و فقهاء کم باشند.
قاريان ميل به امرا کنند.
عبادت خدا را از جهت بلندي و برتري جستن بر مردم به جا آرند.
عبادت نکنند خدا را مگر در ماه رمضان.
اگر مومن را در جماعت و عبادت خدا ببينند، پناه به خدا برند از وي.
قاريان و عباد در مابين خود يکديگر را ملامت کنند. پس اين جماعت در آسمانها پليد خوانده مي‏شوند.