وقايع نوعيه مختص به شيعه
آنچه به شيع اختصاص دارد زائد بر آنها که گذشت خلاصه‏اش تمحيص و تمييز است، يعني پاک شدن و از هم جدا شد ن و اينکه دينداري و نگهداري عقيده بسيار مشکل است در اثر چند امر:
1- از جهت اختلافاتي که در وجود آن حضرت و حيات او پيدا مي‏شود.
2- در اثر طول غيبت که سبب ياس و نوميدي مي‏شود.
3- از جهت اختلافاتي که در ما بين ايشان پيدا مي‏شود در امور خاصه که به هم در افتند و با هم معارضه و مبارزه کنند.
4- از جهت مدعيان باطل که فريبنده‏ي جاهل است و داعيان اغواء کننده، که گول زننده‏ي ساده‏ي غافل است.
5- از جهت بلاها و شکنجه‏ها که از ناحيه‏ي دشمنان و مخالفين مي‏بينند.
6- از جهت دنيا خواهي و تقليد از اهل دنيا و از وضع زمانه.
و همه‏ي اينها از جهت امتحان است که حضرت موسي بن جعفر عليه السلام فرمود:
«صاحب اين امر را ناچار است از غيبتي تا اينکه برگردد از اين امر کسي که قائل به او بود و اين امتحاني است که خداوند خلق خود را به آن امتحان مي‏کند». [1]
و حضرت صادق عليه السلام فرمود:
«درازي عمر او و امتحان خلق در زمان غيبت او مانند نوح عليه السلام است که هفت مرتبه مامور شد که هسته‏ي خرما بکارد و از ميوه‏ي او بخورد، آنگاه عذاب بر قومش نازل شود و چون درخت مي‏شد و به ميوه مي‏رسيد باز به تاخير مي‏افتاد و در هر مرتبه که به تاخير مي‏افتاد جمعي از قوم او از او بر مي‏گشتند و مي‏گفتند: اگر نوح پيغمبر بود وعده‏ي او خلف نمي‏شد و چون وعده به پايان رسيد خداوند به نوح فرمود: اگر در همان اول عذاب مي‏فرستادم آنها که در هر مرتبه مرتد شدند باقي مانده بودند، آن گاه آن خبث باطن و سوء سريره و نفاق قلبي خود را بعد از نجات، با مومنين ظاهر مي‏ساختند و با ايشان به خصومت و محاربه براي ملک و دولت و رياست برمي‏خاستند و همچنين مدت غيبت قائم ما به طول انجامد تا حق از غير حق خالص گردد و ايمان از دروغ صاف گردد، به سبب مرتد شدن آن کس که طينت او خبيث است از شيعيان، که خوف آن است که چون تمکن پيدا کنند و دولت يابند نفاق خود را ظاهر کنند». [2] .