جابربن عبد الله گفت: نزديک است که اهل عراق طعام و درهم به سوي آنها جبي نشود يعني زکات و خراج که متعارف بود که به محل خلافت ميبردند، قطع شود.
گفتند: از چه ناحيه؟ گفت: از ناحيه عجم، باز گفت: زود است که اهل شام کشيده نشود به سوي ايشان طعام و دينار، گفتند: از چه ناحيه؟ گفت: از ناحيه روم. [1]
و اين هر دو واقع شده:
اول: اشاره به ضعف خلفاي عباسي و حدوث دولت و سلطنت در عجم و غلبهي سلاطين عجم است که در اثر استيلاء و تسلط، باجي به خلفاء نميدادند.
دوم: نيز اشاره به ضعف و انکسار يا انقراض ايشان است که سبب شد که دولت روم به خود استقلال تام پيدا کرد و خراج خود را قطع کرد.
[1] التشريف بالمنن: ص 269 ب 57 ح 391، عمدة عيون صحاح الاخبار، 489:2 ح 810، کشف الغمة: 482:2 ب 10، الفصول المهمة. ص 293، الزام الناصب: 404:2 ب 10، بحار: 92:51 ب 1 ح 38.
