اجمالا به طور کلي مي‏توان گفت: که از بزرگترين نشانه‏ها و مهمترين علامات قرب و نزديکي، شدت همان فسادهائي است که در وقايع دوران غيبت گذشت، از فسادهاي ديني و اجتماعي و مملکتي و تربيتي و اخلاقي، يعني هر چه اين امور شدت پيدا کند ظهور نزديکتر شود، زيرا که او براندازنده‏ي همين امور است و قيام او براي برداشتن همين فسادها است و تا عالم پر از جور و فساد نشود که ديگر چاره پذير نباشد و قابل اصلاح نباشد، قيامي نخواهد بود.
پس هر چه دامنه‏ي فساد وسعت پيدا کند و بي ديني زيادتر گردد و ظلم و جور و تعدي و فواحش و فجايع عمومي‏تر شود و عالمگير گردد، اميدواري بيشتر و به فرج نزديکتر خواهد بود.
پس مومنين اگر چه از ديدن اين امور و مشاهده‏ي اين احوال سخت دلگيرند، اما از جهت ديگر بايد دلگير نباشند که زودتر به آرزوي ديرينه نائل خواهند شد. ان شاء الله.
به اين احاديث توجه کنيد که پايه‏ي بلا و فتنه را تا چه حدي بالا برده‏اند، پيغمبر صلي الله عليه و اله و سلم فرمود:
«بلاي اين امت به نحوي باشد که پناهگاهي نباشد که به وي پناه برند». [1]
و حضرت باقر عليه السلام فرمود:
«چنان باشيد که مانند بزهاي ترسان که نه قدرت دفاع از خود دارند و نه پناهگاهي دارند، به نحوي که قصاب دست بر هر کدام که خواهد مي‏گذارد». [2]
و حضرت صادق عليه السلام فرمود:
«تا اينکه اکثر مردم بگويند: خدا را به آل محمد احتياجي نيست». [3]
و همچنين امير المومنين عليه السلام از پيغمبر صلي الله عليه و اله و سلم که فرمود:
«چنان زمين پر از جور و ستم شود که نتواند کسي بگويد الله، مگر مخفيانه» [4]
(شايد اين مختص بعضي اوقات يا بعضي امکنه باشد و يا مقصود اين است که ظلم را ببيند و قدرت نداشته باشد که از ظلم ناله و داد کند والله بگويد و اين اظهر است).
«ظهور نخواهد بود مگر بعد از طول مدت و قساوت دلها و پر شدن زمين از جور». [5]
و حضرت باقر عليه السلام فرمود:
«به طوري باشد که آرزو کننده در صبح و شام آرزوي مرگ کند از عظم [بزرگي] آنچه مي‏بينند، از درافتادن مردم به يکديگر و خوردن بعضي بعضي را». [6] (يعني مستاصل و نابود کردن).
در کتاب «ملاحم و فتن» سيد بن طاووس از پيغمبر صلي الله عليه و اله و سلم فرمود:
«زود است رو آورد بر شما فتنه‏ي کور و کر که عقول مردان در وي معوج شود، تا اينکه دور باشد که مرد عاقلي ببيني، [7] چنان عقول مردم برود که گويا مردم بهائم هستند و تا اينکه هيچ فردي از مردم پناهي از آن فتنه نيابد و هيچ فردي قدرت آن نداشته باشد که بگويد مه مه (چرا چرا، يا بس است بس است) فتنه از ناحيه‏اي بلند نشود مگر اينکه در ناحيه ديگر فرود آيد، [8] هر کس خود را گمان کند که بر چيزي هست (يعني هر کس خود را عاقل و با ايمان و عقيده‏ي صحيح بگمارد) و حال اينکه بر چيزي نيست و در آن هنگام تمني مرگ مي‏کند و به قبرستان مي‏آيد، پس خود را مانند چارپايان بر قبر مي‏اندازد و به خاکي مي‏غلطد و به صاحب قبر مي‏گويد: اي کاش من به جاي تو مي‏بودم [9] و مي‏گويد نجات يافتي، نجات يافتي، کاش من به جاي تو مي‏بودم، تا اينکه هيچ خانه‏اي نماند مگر اينکه فتنه داخل او شود و هيچ مسلماني نماند مگر اينکه به او آسيبي زند، تا اينکه مردي از عترت من خروج کند». [10]