اين آيه کريمه بدان اشاره فرموده:
(و لنبلونکم بشي ء من الخوف و الجوع و نقص من الأموال و الأنفس و الثمرات و بشر الصابرين) [1]
«هر آينه شما را مبتلا خواهيم ساخت البته به چيزي از خوف و گرسنگي و نقصان اموال و نفوس و ميوه‏ها و مژده بده صابرين را».
در روايات از حضرت باقر و صادق عليه السلام تفسير شده خوف به سبب جنگ و اختلاف دولتها و گرسنگي به سبب قحطي و کمي باران، و نقصان اموال به کسب و تجارات، و نقصان نفوس به کثرت کشتارها، و نقصان ميوه‏ها به فساد آنها بر درختان و کمي ريع و برکت در زراعتها. [2]
اما روايات در تحديد وقت آن مختلف است، ولي آنچه از مجموع استفاده مي‏شود آن است که اين امر دو مرتبه تکرر يابد:
يکي: در اواخر دولت بني العباس و آن گذشته و تواريخ از قحط در شام و مصر و عراق و قتل نفوس و کمي ثمرات به تفصيل حاکي است.
ديگر: در اوان نزديک به ظهور، از اخباري که دال بر قسمت دوم است اين است: حضرت صادق عليه السلام فرمود:
«در جلو قائم ناچار است که سالي باشد که مردم مبتلا به جوع و خوف شديد از قتل شوند و نقصان مال و نفوس و ثمرات نيز ببينند».
و فرمود: «اين در کتاب خداست (و لنبلونکم...)».
و حضرت باقر عليه السلام فرمود:
«مژده بده صابرين را در آن هنگام به تعجيل خروج قائم ارواحنا له الفداء ». [3]