حضرت باقر عليه السلام فرمود:
«هر گاه قائم ارواحنا له الفداء ظاهر شود و داخل کوفه شود خداوند برانگيزد براي او از پشت کوفه هفتاد هزار صديق». [1]
در «اثبات الهداة» از کساني که به خصوص اسم برده شده يکي مفضل است.
حضرت صادق عليه السلام به او فرمود:
«تو و چهل و چهار نفر با قائم خواهيد بود». [2]
و حضرت باقر عليه السلام فرمود:
«گويا مي‏بينم عبد الله بن شريک عامري را که عمامه‏ي سياه بر سر دارد و دو طرف عمامه‏اش بين دو شانه‏ي او آويزان و از دامنه‏ي کوه بالا مي‏رود، در جلو روي قائم ما اهل البيت با چهار هزار که مکرر تکبير مي‏گويند». [3]
حضرت صادق عليه السلام فرمود:
«ارواح مومنين به زيارت آل محمد صلي الله عليه و اله و سلم در جنان رضوي مي‏روند و با ايشان از طعام و شراب مي‏خورند در مجالس ايشان و با ايشان حديث مي‏کنند تا هنگامي که قائم ما اهلبيت قيام کند، پس چون قائم ما قيام کند خداوند ايشان را برانگيزاند، پس با آن حضرت همراه مي‏شوند و او را لبيک مي‏گويند دسته دسته». [4]
مفضل مي‏گويد:
«روزي نزد آن حضرت ذکر قائم نموديم و ياد کرديم کساني را که به انتظار مردند، آن حضرت فرمود:
هرگاه قائم قيام کند به نزد مومن آيند در قبر او، پس به او گفته شود: اي فلان صاحب تو ظاهر شد، اکنون اگر مي‏خواهي برخيز و به او ملحق شود و اگر مي‏خواهي همچنين در کرامت حق باقي باش». [5]
و نيز فرمود:
«هر گاه اوان قيام قائم ارواحنا له الفداء شود، بر مردم باران ببارد در جمادي الاخرة و ده روز از رجب باراني که مانند آن نديده‏اند، پس خداوند بروياند به او گوشتهاي مومنين و بدنهاي ايشان را در قبرهايشان و گويا من نظر مي‏کنم به سوي ايشان و مي‏بينم ايشان را که از طرف جهينه روآورده اند و موهاي خود را از خاک مي‏تکانند». [6]
امير المومنين عليه السلام در اين کلام خود که بسيار در آن تکرار مي‏کرد: «العجب کل العجب بين جمادي و رجب». نيز اشاره به همين دارد که گفتند:
«يا امير المومنين! چيست اين عجبي که همواره تعجب مي‏کني از وي؟»
فرمود: «مادرت بر تو نوحه کند، کدام عجب عجيبتر است از مرده‏ها که بزنند هر دشمن خدا و رسول و دشمن اهل البيت او را؟!».
بار ديگر باز از وي سوال کردند، فرمود:
«آخر چه عجبي عجيبتر است از اينکه مرده‏هائي سرهاي زنده‏ها را بزنند». گفت: «چه وقت خواهد بود يا امير المومنين؟»
فرمود:
«قسم به آن کس که دانه را مي‏شکافد و بنده را مي‏آفريند، گويا نظر مي‏کنم و مي‏بينم که در کوچه‏هاي کوفه رفت و آمد مي‏کنند و شمشيرهاي خود را ظاهر کرده بر روي دوشها، مي‏زنند هر دشمن خدا و رسول و دشمن مومنين را». [7]
و از سعيد بن جبير گفت:
«سالي که مهدي در او قيام کند بيست و چهار باران خواهد باريد که اثر برکت آن ظاهر خواهد شد». [8]
ولي اين حديث مستند نيست و هم محتمل است که مراد همان باران رجب باشد.