از جمله‏ي مقاتله‏ي او مقاتله با لشکر ابليس و کشتن ابليس است، اما وقت آن معلوم نيست. اسحق بن عمار از حضرت صادق عليه السلام پرسيد: از وقت معلوم که خداوند ابليس را در کتاب خود تا آن وقت مهلت داده؟
فرمود: هر گاه قائم ارواحنا له الفداء قيام کند در مسجد کوفه خواهد بود، پس ابليس به نزد او آيد تا به زانو افتد و بگويد: اي واي از امروز، پس موي پيشاني او را بگيرد و او را گردن زند. [1]
و در حديث ديگر آن حضرت فرمود: روز وقت معلوم که شود، امير المومنين عليه السلام با اصحاب خود بر شيطان و لشکرش حمله کنند و جنگ گاه ايشان در «روحاء» باشد که زميني است از اراضي فرات قريب به کوفه، جنگ عظيمي کنند که مانند آن رخ نداده، گويا مي‏بينم لشکر امير المومنين عليه السلام را که صد قدم به عقب برگشته‏اند حتي اينکه پاي بعضي از ايشان در فرات رفته، ناگاه جبروت حق با ابرها و ملائکه به همراهي پيغمبر صلي الله عليه و اله و سلم هبوط کنند و در دست پيغمبر صلي الله عليه و اله و سلم حربه‏اي باشد از نور، پس چون ابليس به آن حضرت نگاه کند پشت کند و به عقب برگردد. لشکر وي به او بگويند: کجا مي‏روي؟ اينک ما ظفر يافته‏ايم!
پس بگويد: من مي‏بينم آنچه شما نمي‏بينيد، من مي‏ترسم پروردگار عالمين را، پس پيغمبر صلي الله عليه و اله و سلم به او برسد و يک طعن به او در مابين دو شانه‏اش بزند که در آن طعنه هلاک او و هلاک اصحاب او خواهد بود. [2] (اين منافات ندارد که او را اسير کرده به نزد قائم ارواحنا له الفداء آورند.)