بشير نبال به حضرت باقر عليه السلام عرض کرد: مردم مي‏گويند چون مهدي ارواحنا له الفداء قيام کند امور براي او مستقيم خواهد شد بدون جنگ و به قدر يک حجامت هم خوني ريخته نخواهد شد، فرمود: کلا قسم به آنکس که جان من در دست او است اگر امور بدون جنگ براي کسي مستقيم مي‏شد، براي پيغمبر مي‏شد هنگامي که دندان رباعيه‏ي او را شکستند و صورت او را مجروح کردند، کلا قسم به آنکس که جان من در دست او است امور مستقيم نخواهد شد تا اينکه من و شما عرق و خونهاي بسته را از پيشاني پاک سازيم.
در روايت ديگر او نيز به آن حضرت عرض کرد: مرجئه مي‏گويند اگر مهدي ارواحنا له الفداء ظاهر شود ما و شما در عدل مساوي هستيم و مي‏گويند: چون مهدي ارواحنا له الفداء ظاهر شود امور براي او مستقيم شود، تا آخر مانند اول. [1]
و نيز آن حضرت فرمود: «در قائم ارواحنا له الفداء شباهتي است از چهار پيغمبر از يوسف و موسي و عيسي و محمد صلي الله عليه و اله و سلم، تا اينکه فرمود: و اما شباهت از محمد صلي الله عليه و اله و سلم: هر گاه قيام کند سير کند به سيره‏ي او، الا اينکه او بيان مي‏کند و ظاهر مي‏کند آثار محمد صلي الله عليه و اله و سلم را و مي‏نهد شمشير را هشت ماه و مي‏کشد در هم و بر هم تا اينکه خدا راضي شود». [2]
پس معلوم شد که در تمام سيره‏ي پيغمبر صلي الله عليه و اله و سلم مشابه با او است جز در شمشير که او از ابتدا مامور به شمشير است، چنانچه در حديث ديگر زراره عرض کرد: آيا قائم ارواحنا له الفداء به سيره‏ي محمد صلي الله عليه و اله و سلم سير مي‏کند؟ فرمود: «هيهات، هيهات‏اي زراره! او سير نمي‏کند به سيره‏ي پيغمبر صلي الله عليه و اله و سلم، پيغمبر صلي الله عليه و اله و سلم در امت خود به لينت و نرمي رفتار کرد تا اينکه تاليف قلوب مردم کند و قائم ارواحنا له الفداء سير مي‏کند به قتل و کشتن، او به همين مامور شده در کتاب و صحيفه‏اي که با او است، او مامور است به قتل سير کند و احدي را استتابه نکند (يعني از او توبه نطلبد)، واي به حال کسي که با او درافتد». [3]
و نيز فرمود: «اگر مردم بدانند که قائم ارواحنا له الفداء هنگامي که خروج مي‏کند چه خواهد کرد، اکثري از ايشان دوست دارند که او را نبينند از آن جهت که مردم را مي‏کشد. سپس فرمود: ابتدا نمي‏کند مگر به قريش، پس نمي‏گيرد از ايشان مگر با شمشير و نمي‏دهد مگر با شمشير تا اينکه بسياري از مردم مي‏گويند اين از آل محمد صلي الله عليه و اله و سلم نيست، اگر از آل محمد صلي الله عليه و اله و سلم بود هر آينه رحم مي‏کرد». [4]
حضرت صادق عليه السلام فرمود: «هر گاه قائم قيام کند نخواهد بود بين او و بين عرب و فرس جز شمشير، نگيرد جز به شمشير و ندهد جز به شمشير». [5] رفيد به آن حضرت عرض کرد: قربانت شوم يابن رسول الله، آيا قائم ارواحنا له الفداء به سيره‏ي امير المومنين عليه السلام در اهل سواد (سواد عراق) رفتار خواهد کرد، که آن حضرت ايشان را عفو کرد؟
فرمودند: اي رفيد، علي بن ابيطالب عليه السلام در اهل سواد به جفر ابيض رفتار کرد و قائم ارواحنا له الفداء در عرب به جفر احمر رفتار خواهد کرد.
عرض کرد: جفر احمر چيست قربانت شوم؟ پس انگشت خود را بر حلق خود کشيد و فرمود: اين چنين است يعني ذبح. [6]
و نيز روزي در حضور آن حضرت ذکر قائم ارواحنا له الفداء شد مفضل عرض کرد: اميدوارم که امر او به سهولت باشد، حضرت فرمود:
«نخواهد بود تا اينکه عرق و خون بسته را از پيشاني پاک کنيم. [7]
و در «اثبات الهداة» از آن حضرت فرمود:
هر گاه قائم ارواحنا له الفداء قيام کند تقيه ساقط شود، شمشير را برهنه کند و نگيرد از مردم و ندهد مگر با شمشير. [8]
و نيز در اين آيه:
(و لنذيقنهم من العذاب الأدني دون العذاب الأکبر). [9]
فرمود: عذاب ادني گراني نرخ است و عذاب اکبر مهدي است با شمشير. [10]