امير المومنين عليه السلام فرمود:
«اي کميل هيچ علمي نيست مگر اينکه من افتتاح او کردم و قائم ارواحنا له الفداء ختم آن مي‏کند». [1]
و نيز فرمود:
«علم را در قلوب مومنين قذف مي‏کند (مي‏اندازد)، پس هيچ مومني به برادر خود در هيچ علمي محتاج نيست پس در آن روز تاويل اين آيه ظاهر مي‏شود: (يغن الله کلا من سعته) [2] «بي نياز مي‏سازد خداوند هر کس را از سعت خود». [3]
و فرمود:
«در زمان او حکمت داده خواهيد شد حتي اينکه زن در خانه خود به کتاب خدا و سنت رسول قضاوت مي‏کند». [4]
و نيز فرمود:
«علم بيست و هفت حرف است، تمام آنچه پيغمبران آورده‏اند دو حرف است (يعني بيش از اين از جهت عدم استعداد مردم نگفته‏اند نه اينکه نداشته‏اند تا بياورند) پس مردم تا امروز هنوز بيش از دو حرف نشناخته‏اند و چون قائم ما عليه السلام قيام کند بيست و پنج حرف ديگر را بيرون آورد، و آن دو حرف را به آنها ضميمه کند تا اينکه تمام بيست و هفت حرف را نشر دهد». [5]
و حضرت صادق عليه السلام از پدر خود فرمود:
«هر گاه قائم قيام کند در هر اقليمي از اقاليم زمين مردي را بفرستد و بگويد عهد تو در کف دست تو است، هر گاه بر تو وارد شود چيزي که نفهمي و نداني قضاوت او را به کف خود نظر کن و به آن چه در وي است عمل کن». [6]
و در پيش گذشت که چون اصحاب خود را به اطراف فرستد شانه و سينه‏هاي ايشان را دستي بکشد پس در هيچ حکمي و قضائي عاجز نمانند [7] و نيز گذشت که خداوند در گوش و چشم‏هاي شيعيان مدد مي‏دهد. [8]
و اما عقل و اخلاق:
حضرت باقر عليه السلام به روايت «اکمال» و «خرايج» فرمود:
«هر گاه قائم ما عليه السلام قيام کند دست خود را بر سر بندگان گذارد، پس به برکت آن عقل مردم جمع گردد و هوش ايشان کامل گردد».
ولي به روايت «خرائج» به جاي هوش، اخلاق ايشان کامل گردد و به روايت «کافي» مطابق «اکمال» ولي فرمود: خداوند دست خود را بر سر مردم گذارد، [9] و نيز آن حضرت فرمود: مرد مي‏آيد و دست در کيسه‏ي برادر خود مي‏کند و به قدر حاجت برمي‏گيرد و او را هيچ مانع نمي‏شود. [10]