اينک که بحث ما پيرامون حضرت مهدي ارواحنا له الفداء به اينجا رسيد، مناسب است که به يکي از شايعترين پرسشها پيرامون آن حضرت پاسخ گوييم، و آن اين است که: فايده وجود امام در عصر غيبت چيست؟ به تعبير ديگر: زندگي امام در دوران غيبت يک زندگي خصوصي است نه يک زندگي اجتماعي در نقش يک پيشوا. بنابراني وجود مقدس او چه اثر عمومي براي مردم مي‏تواند داشته باشد و مردم چه نوع بهره‏اي مي‏توانند از او ببرند؟
البته بايد توجه داشته باشيم که غايب بودن امام هرگز به اين معنا نيست که وجود آن حضرت به يک روح نامرئي يا امواج ناپيدا و رؤيايي و امثال اينها تبديل شده است! بلکه وي يک زندگي طبيعي عيني و خارجي دادر، منتها با عمري طولاني. آن حضرت در ميان مردم و در دل جامعه‏ها رفت و آمد دارد و در نقاط مختلف زندگي مي‏کند ولي به صورت ناشناس. و فرق بسيار است بين «نامرئي» و «ناشناس». [1] امام صادق - عليه السلام - مي‏فرمود: مردم امام خود را گم مي‏کنند. او در موسم حج حاضر مي‏شود و مردم را مي‏بيند ولي آنان او را نمي‏بينند. [2] .