يعني چون خداوند ابراهيم علیه السلام را مبتلا به بلاهائي نمود؛ و به کلماتي امتحان فرمود؛ پس ابراهيم علیه السلام از عهده تمام آنها برآمد، خداوند فرمود، ما تو را براي پيشوائي و آقائي مردم نصب نموديم؛ ابراهيم علیه السلام گفت خدايا همه‏ي ذريه مرا پيشوائي ده؛ فرمود کساني که ستمکار و اهل معصيت مي‏باشند براي اين امر قابل نيستند، و بدين مرتبت نائل نخواهند شد، خدا در اين آيه ابراهيم علیه السلام را مدح مي‏کند، که هر امتحاني فراهم شد؛ از عهده برآمد، مانند آنکه بر آتش نمروديان صبر کرد با بت پرستان و پرستش کنندگان ستاره و ماه و آفتاب با جديت تمام مجادله؛ و طرفيت نمود: و آنکه هاجر و اسماعيل را با آن محبتي که با ايشان داشت به دستور خدا در بيابان سوزان سنگلاخ کنار خانه کعبه به تنهائي رها کرد؛ و با اطمينان کامل ايشان را به خدا سپرد، و آنکه در ذبح فرزند عزيز خود طريق بندگي و فرمانبرداري را به مردمان جهان و فرشتگان آسمان نشان داد؛ که هر يک از اين امتحانات در جاي خود مضبوط است.
اصل
اذ اخترت لهم جزيل ما عندک، من النعيم المقيم، الذي لازوال له و لا اضمحلال، بعد أن شرطت عليهم الزهد، في درجات هذه الدنيا الدنية، و زخرفها و زبرجها فشرطوا لک ذلک اعراب - قوله اذا اخترت، يحتمل ان تکون اذ ظرفا لقوله جري، او لقوله استخلصتهم، و الا ظهر ان تکون علة لاحدهما، قوله من النعيم، بيان لقوله ما عندک، قوله بعد ان شرطت، ظرف لقوله اخترت، او لقوله استخلصتهم، و هي مضافة الي ان و فعلها المئولتين الي المصدر.
ترجمه - از اين جهت اختيار کردي و برگزيدي براي ايشان بسياري از نعمتهاي پاينده را از جانب خود، که هيچ زوالي و فنائي براي آنها نيست، بعد از اينکه با ايشان عهد بستي، که از رياستهاي اين دنياي پست و مال و زينتهاي آن کناره‏جوئي کنند، پس ايشان هم اين عهد را از براي تو قبول نمودند.