موقع ديگر در غزوه‏ي بني‏النضير بود، و ايشان دسته‏اي از يهود بودند، و نزديک مدينه قلعه‏اي داشتند، و مردان شجاعي در آن طائفه بود، و چون پيغمبر صلي الله عليه و اله و سلم به مدينه آمد، و مردم اوس و خزرج به او ايمان آوردند، و در تورية هم وصف آن حضرت را خوانده بودند، و دانستند که کار پيغمبري صلي الله عليه و آله و سلم قوي مي‏گردد، خدمت آن حضرت آمده و معاهده بستند که: ايشان با مسلمين و مسلمين با ايشان هم عهد باشند، و با هم مخالفت نکنند، ولي چون در جنگ احد مسلمين مغلوب شدند، و هفتاد نفر از ايشان کشته شدند، در کار آن حضرت شک کردند، و عهد پيغمبر صلی الله علیه و آله و سلم را شکستند، و 40 نفر از ايشان به مکه آمدند، و با ابوسفيان و 40 نفر از مشرکين در کنار خانه‏ي کعبه عهد بستند که در دفع پيغمبر صلی الله علیه و آله و سلم اعانت يکديگر نمايند، از اين جهت پيغمبر صلی الله علیه و آله و سلم نزد ايشان فرستاد که: از اين زمين که قريب به مدينه است، بايستي خارج شويد. چون اباء کردند، پيغمبر صلی الله علیه و آله و سلم لشگر مسلمين را به جانب ايشان حرکت داد، و لواي جنگ به دست علي علیه السلام بود، و قلعه‏ي ايشان را محاصره فرمود، چون کار بر ايشان تنگ شد؛ گفتند: اموال خود را هم مي‏بريم، حضرت فرمود: هر خانواده‏اي به مقدار يک بار شتر ببرد، چون اول به اين قرار راضي نشدند، و چند روزي طول کشيد؛ کار بر ايشان سخت تنگ شد، و رعب و ترس سخت در دل ايشان افتاد، تا آنکه خانه‏هاي خود را به دست خود خراب مي‏کردند، پس از آن به قرار اول حاضر شدند، حضرت فرمود اين حکم از اول براي شما بود، حال بايد با دست خالي از وطن خارج شويد و به همين دستور از قلعه خارج شدند و به اطراف رفتند و خداوند از اين قصه خبر مي‏دهد، سوره‏ي 59 حشر، آيه‏ي 2.
و قذف في قلوبهم الرعب يخربون بيوتهم بايديهم و أيدي المؤمنين.
يعني: خدا رعب و ترس در دلهاي يهود بني‏النضير انداخت، تا آنکه خانه‏هاي خود را به دست خود، و به دست مؤمنين خراب مي‏کردند.