وظيفه يازدهم - اعتقاد به اينکه دين اسلام بر همه‏ي اديان غالب مي‏شود همچانکه خدا مي‏فرمايد، سوره 9 توبه، آيه‏ي 33:
هو الذي أرسل رسوله بالهدي و دين الحق ليظهره علي الدين کله و لوکره المشرکون
يعني: او است خدائي که فرستاد پيغمبر خود را با هدايت و دين حق؛ تا آنکه غالب گرداند آن را بر تمام دينها، اگر چه مشرکين کراهت داشته باشند.
و مراد از اين آيه اين است که: ادله و براهين واضحه‏ي اسلام، سبب غلبه‏ي آن بر همه اديان مي‏باشد؛ که هر کس در آن نظر کند، و از روي انصاف در آن براهين نگرد، حقانيت او بر او واضح گردد.
و يا مراد اين است که: به پيغمبر صلي الله عليه و اله وعده مي‏دهد که: اين دين اسلام بر همه اديان غالب مي‏شود.
و بنا بر فرمايش حضرت باقر عليه‏السلام: اين مطلب در زمان ظهور امام زمان ارواحنا له الفداء ظاهر مي‏شود، که تمام مردم روي زمين اسلام مي‏آورند، و کافري باقي نمي‏ماند.
و در مجمع‏البيان، مقداد بن أسود روايت کند که: از پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم شنيدم که فرمود:
لا يبقي علي ظهر الأرض بيت مدر و لا وبر الا أدخله الله الاسلام اما بعز عزيز، و اما بذل ذليل،اما يعزهم فيجعلهم الله من أهله فيعزوا به، و اما يذلهم فيدينون له
يعني: باقي نمي‏ماند بر روي زمين هيچ خانه و آبادي که ازگل ساخته شده، و نه خانه‏اي که از کرک باشد (که مراد چادر باشد) مگر آنکه خدا اسلام را داخل آن خانه مي‏نمايد، يا با عزت کامل، و يا با ذلت تمام، که خدا به بعضي عزت مي‏دهد، تا به توفيق خدا آنان اهل اسلام شده، به اسلام عزيز و محترم شوند؛ و يا ايشان را به ذلت دچار مي‏کند: تا لابد شده دين حق را اختيار نمايند.
و نيز در مجمع‏البيان، از عمران بن ميثم روايت کند که: اميرالمؤمنين فرمودند: هو الذي أرسل رسوله بالهدي و دين الحق ليظهره علي الدين کله، أظهر بعد ذلک؛ قالوا: نعم؛ قال: کلا، والذي نفسي بيده حتي لاتبقي قرية الا و ينادي فيها بشهادة أن لا اله الا الله، بکرة و عشيا.
يعني: اوست خدائي که فرستاد پيغمبر خود را با هدايت و دين حق. تا آنکه غالب گرداند آن را بر تمام اديان، و مراد اين است که: بعدا آن را غالب مي‏نمايد: گفتند: چنين است، فرمود: البته قسم به آن خدائي که جان من به يد قدرت او است، که غلبه‏ي دين اسلام به حدي مي‏رسد، که هيچ قريه‏اي باقي نمي‏ماند مگر آنکه در آن ندا مي‏شود به شهادت لا اله الا الله در هر صبح و شامگاهي (مثنوي)

مصطفي را وعده کرد الطاف حق
گر بميري تو، نميرد اين سبق

من کتاب و معجزت را حافظم
بيش و کم کن را ز قرآن رافضم

من تو را اندر دو عالم رافعم
طاغيان را از حديثت دافعم

کس نتاند بيش و کم کردن در او
تو، به از من حافظي ديگر مجو

رونقت را روز افزون مي‏کنم
نام تو بر زر و بر نقره زنم

منبر و محراب سازم بهر تو
در محبت قهر من شد قهر تو

چاکرانت شهرها گيرند و جاه
دين تو گيرد ز ماهي تا به ماه

تا قيامت باقيش داريم ما
تو نترس از نسخ دين اي مصطفي