وظيفه‏ي چهاردهم - مودت و ولايت و امامت دوازده
امام علیه السلام است. چون آيه‏ي قل لا اسئلکم الخ نازل شد، پيغمبر به منبر شده، فرمود: اي امت حکم تازه‏اي براي شما آمده؛ اصحاب به ملاحظه‏ي اينکه حکم ماليست، مانند زکوة، سرها به زير افکنده و تا سه مرتبه پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم کلام را مکرر نمود، و مردم سرها به زير انداخته بودند پس فرمود: اين حکم مالي و راجع به طلا و نقره نيست؛ سرها را بالا نموده گفتند: بفرمائيد؛ پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم اين آيه را بر ايشان قرائت نمود
و ظاهر آيه آن است که مودت و دوستي ذوي‏القربي را اجر رسالت پيغمبر صلي الله عليه و اله و سلم قرار داده: و اين خود کمال تأکيد است در سفارش اين حکم، و اشاره به اين است که رسالت براي تأسيس دين و علت موجده‏ي شريعت است؛ و مودت اين خانواده، و اعتقاد به امامت ايشان و پيروي و متابعت ايشان موجب بقاء دين و علت مبقيه‏ي شريعت است؛ که اگر مردم پيروي از اين خانواده نکنند، سبب خرابي دين شده، زحمات پيغبر صلي الله عليه و آله و سلم از بين مي‏رود؛ لذا مودت تکليفي است براي مردم، و فائده‏ي آن به خودشان عايد مي‏شود، نه آنکه پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم براي خود اجري بخواهد. چنانچه در ذيل همين آيه فرمايد: سوره شوري 42 آيه‏ي 23: و من يقترف حسنه نزد له فيها حسنا.
يعني: هر که اظهار مودت کند، و از اين امر ثوابي براي خود کسب کند، ما ثواب او را زياده عطا مي‏کنيم.
و همچنين در آيه‏ي بعد، در اين دعا (سوره‏ي سبا 34، آيه‏ي 47 ما سألتکم الخ) فرمايد: من براي تبليغ رسالت خواهش اجري خواهش ندارم، مگر آنچه را که نتيجه‏اش براي خودتان باشد.
و همچنين آيه‏ي بعد از آن (سوره‏ي 25 فرقان، آيه‏ي 59 ما أسئلکم الح) فرمايد: آنچه من براي اجر رسالت خواهش کرده‏ام، به جهت آن است که راه حق را بيابيد.
و در دعا هم پس از اين آيات، به طريق حصر بيان مي‏کند که: شما خانواده راهنماي حق، و صراط راست براي مردم هستيد؛ يعني: پيروي ديگران راه باطلست.
و از ابن‏عباس روايت شده که: چون اين آيه نازل شد از پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم پرسيدند که: مراد از ذوي‏القربي کيانند؟ فرمود:علي علیه السلام و فاطمه سلام الله علیها و اولاد ايشان.
و از ابي‏امامه‏ي باهلي نقل شده که پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم فرمود: ان الله تعالي خلق الأنبياء من أشجار شتي، و خلقت أنا و علي من شجرة واحدة؛ فأنا أصلها، و علي فرعها، و فاطمة لقاحها، والحسن والحسين ثمارها، و أشياعنا أوراقها؛ فمن تعلق بغيص من أغصانها نجي، و من زاغ عنها هوي و لو أن عبدا عبد الله بين الصفا و المروة ألف عام، ثم ألف عام، حتي يصير کالشن البالي، ثم لم يدرک محبتنا کبه الله علي منخريه في النار، ثم تلا: أقل لا أسئلکم عليه أجرا الا الموددة في القربي.
يعني: خدا انبيا را از درختهاي مختلف آفريد، ولي من و علي از يک درخت خلقت شده‏ايم، من ريشه‏ي آنم، و علي شاخ آن، و فاطمه سلام الله علیها لقاح آن، و حسن و حسين علیهم السلام ميوه‏هاي آن، و شيعيان ما برگهاي آن، هر که چنگ زد به شاخي از شاخهاي آن، اهل نجات، و هر که از آن مايل شد، اهل هلاکتست: و اگر بنده‏ي بين صفا و مروه عبادت کند تا هزار سال؛ پس تا هزار سال؛ تا آنکه بدن او کاهيده، و مانند مشگ کهنه شود، و محبت ما را نداشته باشد. خدا او را برو و در آتش مي‏اندازد، پس پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم به اين آيه استشهاد فرمود.