و سعيد بن جبير از ابن‏عباس روايت کند که: زماني که پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم هجرت به مدينه نمود، اسلام رونقي يافت، طائفه انصار به عرض رسانيدند که: يا رسول‏الله هرگاه عارضه‏اي پيش آيد، اموال ما همه آماده و پيشکش شماست، پس اين آيه نازل، و پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم براي ايشان خواند، و پس از آن فرمود: اجر رسالت من آن است که بعد از من دوستي با اولاد من کنيد، چون از مجلس بيرون شدند، منافقين گفتند که: اين آيه افتراء به خداست، و پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم مي‏خواهد ما را زير دست اولاد خود گرداند، پس اين آيه نازل شد، (سوره‏ي 42 شوري، آيه‏ي 23): أم يقولون افتري علي الله کذبا، يعني: مي‏گويند پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم دروغ بر خدا بسته است، پس پيغمبر منافقين را احضار فرمود، و آيه را بر ايشان قرائت نمود، پس ايشان گريستند، و امر بر ايشان سخت شد، پس خدا توبه‏ي ايشان را قبول نمود، و اين آيه را فرستاد (سوره‏ي شوري 42، آيه‏ي 24): و هو الذي يقبل التوبة عن
عباده و يعفو عن السيئات و يعلم ما تفعلون، يعني: خدا توبه بندگانش را قبول مي‏نمايد، و گناهان ايشان را عفو مي‏کند و علم به اعمال ايشان دارد و پيغمبر صلی الله علیه و آله و سلم براي قبولي توبه بشارت به ايشان داد.
و بهترين آيه‏اي که دلالت دارد که مودت ائمه لازم است، اين آيه است (سوره 17 اسراء آيه 73) يوم ندعو کل اناس بامامهم يعني: روز قيامت مي‏خوانيم هر دسته‏اي از مردم را به همراهي امامشان.
سعيد بن جبير از ابن‏عباس روايت کند که اميرالمؤمنين علیه السلام فرمود ان الائمة امام هدي و امام ضلالة. يعني ائمه دو دسته‏اند بعضي امام هدايت در راه راست، و بعضي امام گمراهي مي‏باشند و والبي روايت کند که: علي علیه السلام فرمود ائمه يا امام خير، يا امام شر مي‏باشند.
پس روز قيامت تابعين ائمه حق به متابعت و همراهي ائمه خود به بهشت، و تابعين ائمه باطل به متابعت ائمه خود سرنگون به جهنم مي‏شوند و در سوره‏ي 58 مجادله آيه 22 فرمايد:
لاتجد قوما يؤمنون بالله و اليوم الاخر يوادون من حادالله و رسوله و لو کانوا آبائهم أو أبنائهم أو اخوانهم أو عشيرتهم.
يعني نخواهي يافت قومي را که ايمان به خدا و روز قيامت دارند که اظهار محبت و دوستي کنند با کساني که مخالفت خدا و پيغمبر مي‏کنند؛ اگرچه آن مخالفين پدران يا فرزندان يا برادران يا خويشان ايشان باشند.