از ابن‏عباس، و يزيد بن قعنب روايت شده که: ما با جماعتي در مسجدالحرام بوديم، که فاطمه بنت اسد وارد مسجد شد، و در کنار خانه‏ي کعبه ايستاد، و در آن وقت به اميرالمؤمنين حامله بود، و نه ماه از حمل او گذشته بود، ناگاه در کنار کعبه، آثار وضع حمل بر او ظاهر شد، پس سر به طرف آسمان کرد، و گفت: خدايا من ايمان دارم به تو و پيغمبران تو، و کتابهاي آسماني، و کلام جد خود خليل؛ و طريقه‏ي او را تصديق مي‏نمايم؛ و او بناي اين خانه را نهاده است، خدايا بحق اين خانه، و آن کسي که آن را بنا نهاده، و بحق اين جنيني که در شکم من است، و با من تکلم مي‏کند، و من مي‏دانم که يکي از آيات تست، که ولادت را بر من آسان فرمائي.
پس ديديم که ديوار پشت خانه شکافته شد، و فاطمه وارد خانه شد، و ديوار به هم آمد، پس خواستيم در خانه را باز کنيم؛ تا زنان ما بروند، و از حال او جويا شوند، در باز نشد، دانستيم که اين امريست از جانب خدا.
و تا سه روز فاطمه در خانه بود، و اين گفتگو بين مردم شايع بود. سلام علي علیه السلام در کودکي به پدر و پيغمبر و خواندن او سوره مؤمنين را و دريدن او قماط را ناگاه بعد از سه روز ديوار خانه از همان موضع شکافته شد، و فاطمه از آنجا خارج شد، علي بر سر دست او بود، و مي‏گفت اي مردم خدا مرا برگزيد از خلق خود، و از زنان برگزيده‏اي که پيش از من بوده‏اند، زيرا که فرزند من در خانه‏ي خدا متولد شد، و من سه روز در خانه‏ي خدا از ميوه‏هاي بهشت مي‏خوردم و چون خواستم خارج شوم هاتفي ندا در داد که: نام فرزند خود را علي بگذار، که من آن را از نام خود مشتق نمودم، و او کسي است که بر خانه‏ي من اذان گويد، و بتها را بشکند، و او است امام بعد از پيغمبر خاتم؛ و وصي او، خوشا به حال دوستان و ياران او؛ و واي بر کساني که نافرماني او کنند، و حق او را غصب نمايند.