چون عثمان کشته شد، در روز 18 ذي الحجه سال 35 همه‏ي مسلمانان و طلحه و زبير، با علي بيعت کردند و خواستار حکومت بصره يا کوفه و مصر بودند. شبي را طلحه و زبير به خدمت حضرت امير علیه السلام آمدند. که مقصود خود را اظهار کنند و رياستي به دست آوردند؛ چون نشستند که گفتگوئي در اين باب نمايند حضرت به قنبر فرمود اين چراغ را بردار، و چراغ ديگري بياور پرسيدند يا علي سبب تغيير چراغ چيست؟ فرمود پيش از آمدن شما حساب بيت‏المال را مي‏کردم و آن چراغ از بيت‏المال بود، ولي حال که شما آمديد، سزاوار نبود که چراغ بيت‏المال را بسوزانم، پس طلحه و زبير دانستند که آن حضرت با اين احتياطي که در کارها دارد هيچگاه رياستي به ايشان نخواهد داد.
مروان حکم نيز برآن حضرت ياغي شد. و پيراهن خونين عثمان را برداشته به مکه رفت، و طلحه و زبير چون از جانب آن حضرت رياستي به دست نمي‏کردند، نقض بيعت نموده؛ نزد عايشه رفتند. و به بهانه‏ي خونخواهي عثمان، بر آن حضرت خروج کردند و جنگ جمل را فراهم نمودند، و اظهار داشتند که، قاتلين عثمان در لشکر آن حضرت مي‏باشند، و بايد علي علیه السلام ايشان را براي قصاص رها کند، و آن حضرت هم مصلحت نديد که ايشان را رها کند.
پس عايشه را بر شتري سوار کردند، و چون به قريه‏ي جواب رسيدند سگان بانگ مي‏کردند، عايشه از آن قريه و نام او جويا شد، گفتند: نام آن جواب است، عايشه به ياد آورد کلام پيغمبر صلی الله علیه و آله و سلم راکه فرمود: يکي از زنان من با علي علیه السلام حرب مي‏کند، و چون به قريه‏ي جواب رسيد سگان بانک برمي‏دارند، و اي عايشه سعي کن تو اين عمل را نکني. از اين جهت عايشه پشيمان شد؛ خواست برگردد، زبير و سايرين حيله کردند و، و شهود اقامه کردند که نام اين قريه جواب نيست و به بصره کوچ کردند. و عثمان بن حنيف را که از طرف حضرت امير علیه السلام حکومت داشت از بصره خارج کردند و نيز نقل است که در وقت حرکت شتر بزرگي براي عايشه آوردند: که نام او عسکر بود، عايشه چون نام عسکر شنيد، پشيمان شد و خواست برگردد، زيرا که از پيغمبر صلی الله علیه و آله و سلم شنيده بود، که فرمود: اي عايشه خود را نگهدار از آن که بر شتر عسکر سوار شوي و به جنگ علي علیه السلام روي، طلحه و زبير نام و جهاز شتر را تغيير داده و او را بفريفتند.
حضرت امير علیه السلام امام حسن و عمار را به کوفه فرستاد. و نه هزار مرد جنگي حرکت دادند،و خود هم به طرف بصره حرکت کرد، و در جائي که دو فرسخي بصره است، آتش حرب زبانه کشيد.