وظيفه 23 اعتقاد به اينکه امام زمان ارواحنا له الفداء دستگاه ظلم را برمي‏چيند: و اين فقرات دلالت بر آن دارد که امام زمان ارواحنا له الفداء عالم را از لوث شرک و نفاق و فسق و طغيان و معصيت پاک مي‏فرمايد هر که را قابل است هدايت مي‏کند و هر که را قابل نيست به قتل مي‏رساند.
از حضرت باقر رسيده است که در احوالات حضرت قائم ارواحنا له الفداء فرمايد: من تاب تاب الله عليه و من أظهر شيئا أهرق الله دمه. ثم قال يذبحهم و الذي نفسي بيده کما يذبح القصاب شاته. و أومي بيده الي حلقه. يعني هر که توبه کند خدا او را ببخشد و هر که اظهار کند چيزي را که برخلاف دين باشد خون او را بريزد، پس فرمود قسم به خدائي که جان من به يد قدرت او است مانند قصاب آنها را ذبح نمايد و اشاره به حلق خود فرمود.
و در خبر ديگر فرمود اگر مردم بدانند که حضرت قائم ارواحنا له الفداء چه مي‏کند دوست دارند که او را نبينند که آن قدر از مردم و طايفه‏ي قريش را به قتل رساند. و شمشير در آنها بگذراند که مردم گويند او از آل پيغمبر نيست و الا به مردم ترحم مي‏نمود.
و از حضرت صادق علیه السلام از سيرت امام زمان ارواحنا له الفداء سئوال نمودند؛ فرمود: يصنع ما صنع رسول الله صلي الله عليه و آله و سلم يهدم ما کان قبله کما هدم رسول الله صلي الله عليه و آله و سلم أمر الجاهلية و يستأنف الاسلام جديدا. يعني کار او مانند رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم است خراب مي‏کند هر اساسي را که قبل از او بر باطل بنا نموده‏اند همچنانکه رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم اساس عهد جاهليت را خراب نمود و اسلام را تازه و تجديد مي‏نمايد.
و در خبر ديگر حضرت باقر علیه السلام به ابوحمزه‏ي ثمالي فرمايد
فيا طوبي لمن أدرکه و کام من أنصاره و الويل کل الويل لمن خالفه و خالف أمره و کان من أعدائه. ثم قال: يقوم بأمر جديد و سنة جديدة و قضاء جديد علي العرب شديد ليس شأنه الا القتل و لا يستتيب أحدا و لاتأخذه لومة لاثم.
يعني خوشا به حال کساني که درک امام زمان ارواحنا له الفداء کنند و از ياوران او باشند. و ويل تمام براي کساني است که مخالفت او و امر او کنند و از دشمنان او باشند پس فرمود. قيام مي‏کند امام زمان ارواحنا له الفداء به تجديد دين و زمان را تازه مي‏نمايد و مخصوصا بر عرب سختگيري مي‏نمايد و توبه‏ي ظاهري از کسي قبول نمي‏نمايد و ملامت کسي در او اثري ندارد.
و حضرت صادق علیه السلام درامر امام زمان ارواحنا له الفداء فرمايد: لابد للناس من أن يمحصوا و يميزوا و يغربلوا و سيخرج من الغربال خلق کثير.
يعني ناچار براي مردم زماني آيد که پاک کرده شوند و تميز داده شوند و غربال گردند و بسياري از مردم از غربال خارج شوند
و از حضرت صادق علیه السلام به روايت ابوبصير رسيده که فرمود: اذا قام القائم هدم المسجد الحرام حتي يرده الي أساسه و حول المقام الي الموضع الذي کان فيه و قطع أيدي بني شيبة و علقها علي باب الکعبة و کتب عليها هولاء سراق الکعبة.
يعني چون امام زمان ارواحنا له الفداء ظاهر شود مسجدالحرام را خراب کرده باساس اول بازگشت دهد و مقام ابراهيم را به جاي خود برگرداند و بني شيبه را دست ببرد و بر در کعبه بياويزد و بر آن بنويسد که اينها دزدان کعبه‏اند.
بني شيبه کليدداران کعبه بوده‏اند و شايد در اينجا از راه تشبيه مراد غاصبين در امر کعبه مي‏باشند و حضرت باقر علیه السلام به روايت ابو بصير که خبر طولاني است فرمايد.
اذا قام القائم صار الي الکوفة فهدم بها أربعة مساجد و لم يبق مسجدا علي الأرض له شرف الا هدمها و جعلها جماء و وسع الطريق الأعظم و کسر کل جناح خارج عن الطريق و أبطل الکنيف و الميازيب الي الطرقات و لايترک بدعة الا أزالها و لا سنة الا أقامها و يفتتح قسطنطنية و الصين و جبال الديلم (الخ) يعني - چون امام زمان ارواحنا له الفداء قيام نمايد به کوفه آيد پس چهار مسجد را خراب نمايد و باقي نگذارد مسجدي را که داراي گنبدي است مگر آنکه آن گنبد را خراب نمايد و راههاي مهم را وسيع نمايد و هر کنگره‏اي به طرف شارع پيش آمده است خراب نمايد و مزبله‏ها و ناودانهائي که در راه است برطرف سازد و نماند بدعتي مگر آنکه آن را برچيند و نه طريقه‏ي حقه‏اي مگر آنکه آن را بر پا دارد و قسطنطنيه و چين و کوههاي ديلم را مسخر کند.
اصل - أين حاصد فروع الغني و الشقاق، أين طامس آثار الربغ و الأهواء، أين قاطع حبائل الکذب و الافتراء أين مبيد العتاة و المردة، أين مستأصل أهل العناد و التضليل و الالحاد.
اعراب - اين ظرف مکان و خبر مقدم، و ما بعدها مبتدا مؤخر في جميع العبارات.
ترجمه: کجا است آن قطع کننده‏ي شاخه‏هاي گمراهي و دشمني کجا است آن زايل کننده‏ي آثار کج‏روي و هواهاي نفساني «کجا است آن قطع کننده‏ي دامهاي دروغ و بهتان. کجا است آن هلاک کننده‏ي سرکشان و متمردان کجا است آن برطرف کننده‏ي دشمني و گمراهي و بي‏ديني
شرح - چون پايه فساد دين غصب خلافت اميرالمؤمنين علیه السلام مي‏باشد و هر کجروي و فسادي که در عالم پيدا شده و مي‏شود از آن شاخه مي‏گيرد و تمام راههاي باطله فروع اين شجره‏ي خبيثه است، لذا امام زمان ارواحنا له الفداء چون ظهور نمايد اول بدن فلان و فلان را از قبر بيرون مي‏آورد و آتش مي‏زند.
امام زمان ارواحنا له الفداء بدن ابي بکر و عمر را از قبر بيرون مي آورد و به درخت مي آويزد و همه ظلم ها را به گردن ايشان مي گذارد. حضرت صادق علیه السلام در خبر اسحق بن عمار فرمايد. اذا قدم القائم علیه السلام وثب أن يکسر الحايط الذي علي العبر، فيبعث الله تعالي ريحا شديدة و صواعق و رعودا حتي يقول الناس انما ذا لذا فيتفرق أصحابه عنه حتي لايبقي معه أحد فيأخذ المعول بيده فيکون أول من يضرب بالمعول ثم يرجع اليه أصحابه اذا رأوه يضرب المعول بيده فيکون ذلک اليوم فضل بعضهم علي بعض بقدر سبقهم اليه فيهدمون الحايط ثم يخرجهنا غضين رطبين فيلعنهما و يتبرء منهما و يصلبهما ثم ينزلهما و يحرقهما ثم يذريهما في الريح.
يعني چون ظاهر شود امام زمان ارواحنا له الفداءمهيا مي‏شود که ديوار قبر پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم را خراب کند پس خدا براي امتحان تقدير مي‏کند که باد سختي مي‏وزد و صاعقه‏ها و رعدهائي مي‏جهد و مردم گويند اين امر براي اين عمل است پس اصحاب او پراکنده شوند و احدي با او نماند، پس آن حضرت کلنگ به دست گيرد و شروع به خرابي ديوار کند، پس اصحاب او نيز بازگرداند و هر کدام آنها سبقت به سوي او گيرند مقام او بالاتر از ديگران است پس ديوار را خراب کنند و بدن آن دو نفر را بيرون آورند در حالي که تر و تازه است و اين براي امتحان تابعين آنها است پس آن حضرت لعن بر ايشان کند و بيزاري از ايشان جويد و آنها را به دار آويزد و پس از مدتي فرود آورد و بسوزاند و خاکستر آنها را به باد دهد،
و در خبر مفضل است. که چون امام زمان ارواحنا له الفداءبر قبر پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم وارد شود گويد اين قبر جد من است. گويند. بلي: گويد اين دو نفر که جنب آن دفن شده‏اند کيستند. براي چه اينجا دفن شده‏اند، گويند اينها دو پدر زن رسول خدايند. پس دستور فرمايند مردم اجتماع کنند و تا سه روز که اجتماع مردم زياد شود. بدن آنها را از قبر بيرون مي‏آورند و بدن آنها تر و تازه است، و هيچ تغييري در خلقت و رنگ آنها پيدا نشده، پس از مردم گواهي طلبد و همه شهادت دهند که اينها دو خليفه پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم ابوبکر و عمر مي‏باشند پس بدنشان را بر شاخه‏ي خشکي مي‏آويزد، و آن شاخه تازه شده برگ پيدا مي‏کند و شاخه‏هاي آن بلند مي‏شود. پس تابعين آنها در پيروي آنها برگردند. پس تابعين آنها صدا بلند کنند که تا حال پيروي آنها را مي‏نموديم با آنکه شرف و کرامتي از آنها نديده بوديم، حال که کرامتي از آنها ظاهر شده و بدن آنها تازه و درخت به برکت آنها تازه شده و برگ آورده چگونه دست از پيروي آنها برداريم، بلکه از شما بيزاري مي‏جوئيم. پس به اشاره آن حضرت باد سياهي وزيده و جميع آنها را هلاک کند. پس بدن آن دو نفر را از درخت به زير مي‏آورد؛ و به اذن خدا آنها را زنده مي‏کند. و تمام ظلمهائي که در هر دوره واقع شده به گردن آنها مي‏گذارد و بر آنها مي‏شمارد يک يک از آنها را، از کشته شدن هابيل به دست قابيل و افروختن آتش براي ابراهيم علیه السلام و در چاه انداختن يوسف علیه السلام و گرفتاري يونس علیه السلام در شکم ماهي و کشته شدن يحيي علیه السلام و بردار کشيدن عيسي علیه السلام و شکنجه‏هائي که بر جرجيس و دانيال و سلمان وارد شده و آتش بر در خانه علي علیه السلام و فاطمه سلام الله علیها زدن و ضربات و تازيانه که بر حضرت فاطمه وارد آمده و سقط شدن محسن و زهر دادن امام حسن علیه السلام و شهادت امام حسين علیه السلام و برادران و خويشان و ياوران او و اسيري اهل و عيال وحرم او: و هر خون ناحقي که ريخته شده و هر امر حرام و فاحشه و زنائي که واقع شده از زمان آدم تا قيام قائم علیه السلام همه را برآنها شماره مي‏کند و به گردن آنها مي‏گذارد: و اقرار از آنها مي‏گيريد: پس اشاره مي‏فرمايد آتشي از زمين خارج شده آنها را با آن درخت مي‏سوزاند و خاکستر آن‏ها را باد به دريا مي‏ريزد،
اصل - أين معز الأولياء و مذل الأعداء، أين جامع الکلمه علي التقوي، أين باب الله الذي منه يؤتي، أين وجه الله الذي اليه يتوجه الأولياء، أين السبب المتصل بين الأرض و السماء، أين صاحب يوم الفتح و ناشر راية الهدي، أين مؤلف شمل الصلاح و الرضا.
الاعراب - اين في جميع الجمل خبر مقدم و منصوب علي الظرفيه و مابعده مبتدأء موخر:
ترجمه - کجاست آن عزيز کننده‏ي دوستان و خوار کننده‏ي دشمنان کجاست آن جمع کننده‏ي کلمه دين را بر تقوي و پرهيزکاري، کجا است آن باب خدائي که از آن، تمام نعمت‏ها و روزي‏ها به مردم داده مي‏شود، کجاست آن آينه خدائي که دوستان به سوي او توجه مي‏نمايند کجا است آن سبب افاضات خدائي که متصل است بين زمين و آسمان.
کجا است صاحب روز فيروزي و برافرازنده لواي هدايت، کجا است آن جمع کننده‏ي اموري که صلاح دين و رضاي خدا در آن است.