که در چند خبر دلالت دارد که عده‏ي اصحاب آن حضرت سيصد و سيزده نفر و در بعضي از اخبار سيصد و کسري مي‏باشد، مانند آنکه اصحاب پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم هم در جنگ بدر سيصد و سيزده نفر بودند، که در خبر مفضل حضرت صادق علیه السلام فرمايد که حضرت قائم ارواحنا له الفداء بر منبر کوفه قرار گيرد و سيصد و سيزده نفر اصحاب او گرداگرد او باشند.
و ديگر فرمايد در مکه بر منبر برآيد و اول کسي که با او بيعت کند جبرئيل است پس سيصد و کسري با او بيعت کنند و در مکه اقامت کند تا عده اصحاب او به ده هزار مي‏رسد. پس به مدينه کوچ دهد.
و در بعضي از اخبار، بلاد ايشان بلکه نام ايشان را هم معين نموده است و حضرت باقر علیه السلام فرمود که بين رکن و مقام سيصد و کسري به عده‏ي اصحاب بدر با او بيعت کنند، که در ميان آنها است نجباء از اهل مصر، و ابدال از اهل شام و اخيار از اهل عراق.
و در نجم‏الثاقب از کفعمي نقل نمايد در شرح اين جمله از دعاء ام‏داود. اللهم صل علي الابدال و الاوتاد و السياح و العباد که زمين خالي از قطب و چهار اوتاد و چهل ابدال و هفتاد تن از نجباء و سيصد و شصت صالح نيست پس قطب مهدي علیه السلام است و اوتاد کمتر از چهار نمي‏شوند زيرا دنيا مانند خيمه است و مهدي علیه السلام عمود آن و آن چهار اوتاد طنابهاي اويند و گاه مي‏شود که اوتاد بيشتر از چهار و ابدال بيشتر از چهل و نجباء بيشتر از هفتاد و صلحاء بيشتر از سيصد و شصت مي‏شوند، تا آنکه مي‏فرمايد که هرگاه يکي از اوتاد چهارگانه کم شود، يکي از ابدال به جاي او برقرار مي‏گردد، و اگر يکي از ابدال کم شود از نجبا به جاي او آيد، و اگر يکي از نجباء کم گردد يکي از صلحاء به جاي او برقرار مي‏شود، و اگر از صلحاء يکي کم شود از سائر مردم يکي به جاي او آيد.
جمله 5 اين السبب المتصل الخ مراد از سبب همان باب است که در جمله 3 گذشت و مراد از سماء طرف بالا و مراد از ارض مردم است يعني امام زمان ارواحنا له الفداء سبب و واسطه است براي رسيدن فيوضات عالم بالا به مردم و سبب به معني رشته هم آمده است، و مراد آن است که امام مانند رشته و رابطه‏ي ميان خالق و خلق است و در خبر است در مجمع البحرين أبي الله أن يجري الاشياء الا بأسباب، فجعل لکل شيي‏ء سببا و جعل لکل سبب شرحا و جعل لکل شرح علما. و جعل لکل علم بابا ناطقا.
يعني خداوند اباء دارد از اجراء و تقدير چيزها مگر به اسبابي، پس مقرر کرده براي هر چيزي سببي و براي هر سببي شرحي وبراي هر شرحي علمي و براي هر علمي باب ناطق گويائي،
و تفسير شده است چيز به دخول بهشت؛ و سبب آن طاعت و بندگي است و شرح آن شريعت و احکام است: و مراد از علم پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم و مراد از باب ناطق ائمه‏ي هدي هستند.
جمله‏ي 6 اين صاحب يوم الفتح الخ کلمه صاحب اسم امام زمان ارواحنا له الفداءاست و ولي در اينجا به معني وصفي است و روز فتح همان روز ظهور است. که هر طرف روي آورد فاتح شود و لواء هدايت را برافرازد تا عالم را مانند گلستان سازد،
حضرت باقر علیه السلام فرمايد که خدا وقت فتح مؤمنين را به تأخير نياندازد و آن در ابتداء زماني بود که جبرئيل رايت رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم را براي جنگ بدر آورد و موجب فتح گرديد؛ و قسم به خدا آن رايت از پنبه و کتان و ابريشم نبود بلکه از ورق و برگ درختهاي بهشت بود پس آن را پيچيد و به دست علي علیه السلام داد تا آنکه آن حضرت در جنگ بصره برافراخت و فتح نمود، پس آن را پيچيد و آن نزد ما اهل بيتست. و ديگر کسي آن را نمي‏افروزد مگر قائم ما علیه السلام که چون ظهور کند آن رايت را برافروزد پس نيست احدي از مشرق تا مغرب مگر آنکه تابع آن شوند. و رعب آن حضرت در مردم به مقدار يک ماه از پيش و يمين و يسار تأثير مي‏کند.