وظيفه‏ي 26 اعتقاد به حسب و نسب امام زمان ارواحنا له الفداء پس از آنکه داعي از شدت شوق و فرط عشق امام زمان ارواحنا له الفداء را مخاطب قرار مي‏دهد. و حال او به درجه مي‏رسد که امام خود را حاضر و به چشم دل او را مي‏بيند پس از روي شوق او را منادي قرار داده. نداء به او مي‏کند و نداء او را مکرر مي‏نمايد و در اين موقع مقام اطناب و طول کلام و جاي درازي سخن است. همچناني که در قصه‏ي موسي علیه السلام است که در زماني که براي طلب آتش به کوه طور رفت و از خداوند خطاب رسيد که (انا ربک) من خداي توام. چون خدا از او پرسيد آيه‏ي 18 سوره‏ي طه 20 و ما تلک بيمينک يا موسي: يعني اين چيست در دست تو. جواب داد، هي عصاي أتوکوء عليها و أهش بها علي غنمي ولي فيها مآرب اخري
يعني اين عصاي من است که به آن تکيه مي‏کنم، و براي گوسفندانم به آن برگ درخت مي‏ريزم، و براي من در اين عصا حاجات ديگري نيز برآورده مي‏شود.
و در خبر است که هفتاد خاصيت براي عصاي خود شماره کرد و سر اين اطناب و سخن‏درازي موسي علیه السلام اين بود که چون از زيادتي خوشي و شعف سخن گفتن با خداي را دوست مي‏داشت. و تازه به وصال دوست رسيده کلام را طول داد، همچنين داعي امام زمان ارواحنا له الفداءرا چون در دل حاضر مي‏بيند او را مکرر نداء مي‏کند و به حسب و نسب و آباء گرامي ياد مي‏کند: و از روي شوق تغيير عبارت مي‏دهد.