اصل - يابن الصراط المستقيم. يابن النبأ العظيم، يابن من هو في ام الکتاب لدي الله علي حکيم.
الاعراب - کلمة من موصول و مضاف اليه. و الجمله بعدها صلة و هو مبتدء و خبره علي والحکيم صفة له، و الجار و المجرور و الظرف يتعلقان بها، و تقديمهما لمراعات السجع؛ ترجمه: اي فرزند راه راست. اي فرزند نبأ عظيم، يعني خبر بزرگ، اي فرزند کسي که در کتاب اصلي نزد خداوند. بزرگ حکم کننده است.
شرح: جمله‏ي اولي دلالت دارد که راه راست در پيروي از ائمه اطهار علیه السلام است، و در زيارت جامعه است أنتم الصراط الأقوم.
و در سوره حمد فرمايد اهدنا الصراط المستقيم صراط الذين أنعمت عليهم يعني هدايت کن ما را به راست، که راه کساني است که نعمت کردي بر ايشان، و در آيه 71 سوره 4 نساء فرمايد و من يطع الله و الرسول فاولئک مع الذين أنعم الله عليهم من النبيين و الصديقين و الشهداء و الصالحين و حسن اولئک رفيقا
يعني هر که اطاعت خدا و رسول نمايد پس او است با کساني که خداوند بر ايشان نعمت کرده است از پيغمبران و راستگويان و شهيدان و شايستگان و نيکو رفيقاني هستند ايشان.
شان نزول آيه درباره‏ي ثوبان آزاد کرده‏ي پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم است که پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم را بسيار دوست مي‏داشت، و اغلب اوقات براي زيارت جمال آن حضرت حاضر مي‏شد. روزي با رنگ پريده و حالي نحيف خدمت پيغمبر رسيد - فرمود تو را چه مي‏شود و اين چه حالي است که در تو مشاهده مي‏کنم.
جواب گفت يا رسول‏الله من مرضي و علتي ندارم. ولي شما را بسيار دوست مي‏دارم، و هرگاه شوق من زياد مي‏شود خدمت مي‏رسم و به زيارت شما دل را شاد مي‏نمايم. ولي متذکر شدم که در آخرت خدمت شما نمي‏توانم رسيد، زيرا که اگر اهل بهشت باشم مقام شما با پيغمبران در درجه بلندي است که من به آن نتوانم رسيد، و اگر اهل بهشت نباشم ديگر ابدا به زيارت شما نائل نمي‏شوم. از اين جهت گريان شدم، و از شدت گريه و حزن چنين شده‏ام. پس اين آيه نازل شد که فرداي قيامت تمام کساني که اطاعت مي‏کنند، خدمت پيغمبران و ائمه مي‏رسند و ابوبصير از حضرت صادق علیه السلام روايت کند که فرمود اي ابوبصير خداوند در قرآن شما را ياد فرموده. و اين آيه را تلاوت کرد، و فرمود مراد از نبي در اين آيه پيغمبر خاتم صلي الله عليه و آله و سلم. و مراد از صديقين و شهداء مائيم، و مراد از صالحين شمائيد.
و حافظ ابونعيم و ديگران از مجاهد روايت کنند که در آيه 34 سوره زمر 39 و الذي جاء بالصدق و صدق به مراد از کلمه‏ي الذي پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم و مراد از صدق أميرالمؤمنين علیه السلام است.
و در جمله‏ي دوم مراد از نباء عظيم اميرالمؤمنين علیه السلام است.