نبأ عظيم اميرالمومنين (ع) است.
حافظ ابونعيم از سدي روايت کند در آيه 2 سوره‏ي نبأ 78 عم يتسائلون عن النبا العظيم الذي هم فيه مختلفون يعني از چه گفتگو ميکنند از خبر بزرگ آنچنانيکه در آن، راه اختلاف مي‏پويند.
که چون اين آيه نازل شد. پيغمبر صلی الله علیه و آله و سلم آنرا تلاوت ميفرمود و مي‏گفت ان ولاية علي يتسائلون عنها في قبورهم. فلا يبقي ميت في شرق و لا غرب و لا بر و لا بحر الا و منکر و نکير يسئلانه عن ولاية أميرالمومنين علیه السلام بعد الموت. يقولان للميت. من ربک. و ما دينک، و من نبيک و من امامک.
يعني ولايت علي علیه السلام امري است که ملائکه در قبور از آن سئوال مينمايند؛ پس باقي نماند در شرق و غرب و نه در خشکي و دريا مگر آنکه منکر و نکير بعد از مرگ از ولايت اميرالمؤمنين علیه السلام از او سئوال ميکنند، که بميت مي‏گويند کيست خداي تو، و چيست دين تو: و کيست پيغمبر تو. و کيست امام تو.
و ديگر از او روايت شده که در جنگ صفين مردي از لشکر شام بميدان آمد و قرآني حمايل و بآواز بلند اين آيه را تلاوت ميکرد: علقمه گويد که من خواستم بجنگ او بروم. اميرالمؤمنين علیه السلام فرمود يا علقمة مکانک يعني بجاي خود باش؛ و خود متوجه او شد، چون باو نزديک شد فرمود أتعرف النبأ العظيم الذي= هم فيه مختلفون يعني آيا مي‏شناسي که خبر بزرگ که در آن اختلاف نموده‏اند چيست. گفت نمي‏دانم، فرمود و الله أنا النبأ العظيم الذي في اختلفتم، و علي ولايتي تنازعتم و رجعتم بعد ما قبلتم. و ببغيکم هلکتم بعد ما بسيفي نجوتم، و يوم غدير قد علمتم، و يوم القيامة تعلمون ما عملتم. يعني قسم به خدا منم آن خبر بزرگ که شما در امر ولايت من اختلاف نموديد؛ و برگشتيد بعد از اينکه ولايت مرا قبول کرديد. و به سبب سرکشي خود هلاک شديد بعد از اينکه به به شمشير من نجات يافتيد: و در روز غدير دانستيد و در روز قيامت مي‏دانيد که چه کرده‏ايد.
پس تيغ گذرانيد و سر و دست او را بپرانيد، و اين شعر خواند،

أبي الله الا أن صفين دارنا
و دارکم مالاح في الأرض کوکب

الي أن تموتوا أو نموت و مالنا
و ما لکم عن حومة الحرب مهرب

يعني خدا نخواسته مگر آنکه زمين صفين منزل ما و شما باشد مادامي که ستاره در زمين هويدا است، تا آنکه يا شما بميريد و يا ما بميريم، و نيست براي شما راه فراري از ميدان جنگ،
و حضرت رضا علیه السلام فرمود که نبأ عظيم اميرالمؤمنين علیه السلام است که ولايت و فضيلت او در همه کتابهاي آسماني مذکور بود: و بعضي منکر
شدند؛ و بعضي قبول نمودند. و بعضي اختلاف کردند؛ که آيا وصايت او حق است يا خير و يک دسته در حق او غلو نموده به طرف افراط رفتند، و دسته‏اي از روي بغض منکر او شده طرف تفريط را اختيار نمودند و مؤمنين يکدل حد وسط را قبول کردند،
و در جمله سوم مراد از علي حکيم اميرالمؤمنين علیه السلام است که در صفحه 37 در قصه ابراهيم علیه السلام شرح آن گذشت.
اصل - يابن الآيات و البينات، يابن الدلائل الظاهرات، يابن البراهين الواضحات الباهرات، يابن الحجج البالغات، يابن النعم السابغات
ترجمه - اي فرزند آيه‏ها و معجزات. اي فرزند دليل‏هاي هويدا اي فرزند برهانهاي روشن آشکارا. اي فرزند حجت‏هاي رسا: اي فرزند نعمتهاي کامل تمام.
شرح - مراد از آيات ائمه اطهارند، و مراد از بينات هم ايشانند و اين عبارت از قبيل حبيبي قمر بل شمس مي‏باشد. يعني ايشان آيات و مرائي و مظاهر حقند بلکه آيات بينات واضحه حقند و هم چنين است جمله دوم و سوم يعني ائمه طاهرين علیه السلام دليلهاي ظاهر، و برهانها و راهنمايان واضح و روشن معرفت و توحيدند، و نيز مراد از حجتهاي بالغه در جمله چهارم و نعمت‏هاي تمام در جمله پنجم ايشانند، و يا مراد آن است که امام زمان ارواحنا له الفداءمنسوب به اين امور است يعني علم به آيات قرآني از متشابهات و بينات يعني محکمات يا علم بمطلق آيات، و اظهار معجزات اختصاص به آن حضرت دارد.
و همچنين است عبارات ديگر يعني ادله ظاهره و برهانهاي واضحه‏ي روشن و حجت‏هاي کافيه همه نزد آن حضرت است:
و نيز واسطه رسيدن نعمت‏هاي تمام به همه‏ي موجودات امام زمان ارواحنا له الفداءاست و در زيارت جامعه است (و بکم ينزل الغيث و بکم يمسک السماء اين تقع الارض الا باذنه. و بکم ينفس الهم. و بکم يشکف الضر) يعني به واسطه شما، خدا باران مي‏دهد. و به واسطه‏ي شما آسمان را نگاه مي‏دارد که بر زمين نيايد مگر به اذن او و به واسطه شما هم و غم مردم را زايل مي‏کند. و به واسطه‏ي شما ضرر را از خلق برطرف مي‏نمايد.