اصل - هل من معين فأطيل معه العويل و البکاء. هل من جزوع فأساعد جزعه اذا خلا. هل قذيت عين فساعدتها عيني علي القذي. هل اليک يابن أحمد سبيل فتلقي هل يتصل يومنا منک بعدة (بغده خ ل) فنحظي
اعراب. هل، استفهام للندبه: و من زائده: و معين مبتدأ - و الخبر محذوف. اي هل معين لي: فاطيل متکلم من المضارع من اطال: و هو منصوب بان المقدرة بعدالفأ في جواب الاستفهام، و معه حال لضمير المتکلم، بمعني مجتمعا: و العويل مفعول و هو رفع الصوت بالبکاء اسم مصدر من اعال اوعول: قوله هل من جزوع اعرابه کالجمله قبلها فاساعد جزعه، فعل و فاعل و مفعول و اذ ظرف له و قذيت من باب علم و عين فاعله اي اجرت الدمع کمانه وقع فيها القذي، اي الشوک و القذي سيلان الدمع، فتلقي مخاطب من المضارع المجهول منصوب: اي فتستقبل، قوله بعدة مصدر نوعي من الوعد؛ اي عدة عظيمة، و في بعض النسخ بغده بالغين المعجمه و الاضافه الي الهاء فالضمير يرجع الي يومنا فنحظي متکلم مع الغير من مضارع حظي من باب علم اي نصيب حظا من العدة و هو منصوب بان المقدره بعد الفأ في جواب الاستفهام.
ترجمه - آيا ياري کننده‏اي هست براي من تا با او طول دهم ناله و گريه خود را، آيا ناله کننداه‏ي هست تا ياري کنم ناله‏ي او را در زماني که تنها شود: آيا چشمي هست که اشگ بريزد تا چشم من ياري او کند بر فرو ريختن اشک، آيا راهي از من به سوي تو پيدا مي‏شود، اي فرزند پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم تا به استقبال تو آيم. آيا روز ما اتصال مي‏يابد به وعده‏ي وصالي تا بهره‏مند شويم از آن.
شرح - در اين موضع استفهام را تغيير مي‏دهد و به (هل) استفهام مي‏کند و آن دلالت بر زيادتي شوق وصال و بي‏تابي شخص داعي دارد و پنج مرتبه کلمه‏ي هل را تکرار مي‏کند تا مانند کلمه‏ي عزيز پنج مرتبه تمام شود. و در سه جمله اول اظهار مي‏کند که گريه‏ي من در اين امر بزرگ اندکست و ياري مي‏طلبد تا به اندازه‏ي کافي گريه و ناله واقع شود
و در دو جمله آخر کشف حجاب نموده با امام زمان ارواحنا له الفداء خطاب مي‏کند و از او راه ملاقات و بهره‏مندي از وصال را مي‏طلبد. اين عبارات اشعار دارد که ياد امام زمان ارواحنا له الفداء و اظهار شوق و ندبه و گريه در مجالس اجتماعي مطلوب است تا آنکه موجب تشويق ديگران و بيداري غافلان و ارغام انف دشمنان گردد.