وظيفه 29 در حال اجتماع و در مجمع مؤمنين دعاء کردن تا بهتر مستجاب گردد: در عبارات قبل داعي خطاب به خداوند مي‏کند که اللهم انت کشاف الکرب و البلوي خدايا تو زائل کننده اندوه‏ها و بلائي، و در اينجا بار دوم اللهم را مکرر مي‏کند و بعد از آن مي‏گويد مائيم بندگان تو. و چهار صفت براي سائلين مي‏آورد که سبب اجابت گردد.
اول در کلمه عبيد اظهار مي‏کند که ما بنده‏ايم، چونکه نزد خدا هيچ مقامي بالاتر از بندگي نيست در خبر است که ألعبودية جوهرة کنهها الربوبية و در تشهد نماز، اول شهادت به عبوديت پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم مي‏دهي: و بعد از آن به رسالت او.
دوم کلمه‏ي عبيد را جمع آورده براي آنکه در اجتماع، ثواب عمل زيادتر و دعاء به اجابت نزديکتر است، اميرالمؤمنين علیه السلام در دعاء کميل مي‏خواند و اجتمع في جوارک مع المؤمنين يعني خدايا توفيقي عطا کن تا به حال اجتماع با مؤمنان در جوار تو آيم، و نيز پيغمبر صلی الله علیه و آله و سلم براي مباهله‏ي با نصاراي نجران به هيئت اجتماع 5 نفري آمد، و حضرت صادق علیه السلام فرمود هرگاه اندوهي براي پدرم پيش مي‏آمد زنان و کودکان را جمع مي‏نمود و دعا مي‏کرد و ايشان آمين مي‏گفتند. و در خبر ديگر فرمود هرگاه چهل نفر اجتماع کنند دعائي نکنند مگر آنکه خدا اجابت نمايد و اگر ممکن نشود چهار نفر ده مرتبه دعا کنند: و اگر ميسر نگردد يک نفر چهل مرتبه دعاء کند تا خداوند آن دعا را مستجاب فرمايد.
و در خبر ديگر فرمود هرگاه 4 نفر دعا کنند به حال اجتماع، هنوز متفرق نشده‏اند مگر آنکه خدا دعايشان را اجابت فرمايد، و اخبار زياد در اين باب رسيده است: و علت آن شايد براي يکي از دو امر باشد. اول آنکه چون بندگان گرد هم آيند خداوند براي رأفت آنها با هم نظر رحمت به ايشان نمايد: و ديگر آنکه در اجتماع اگر يک نفر دل شکسته‏ي دل پاک باشد به دعاء او دعاء ديگران هم مستجاب مي‏گردد سوم کلمه عبيد را اضافه به کاف خطاب کرد. و شأن مولا لطف و مرحمت درباره بندگان است.
چهارم اظهار مي‏کند که ما مشتاق ولي تو مي‏باشيم تا آنکه خدا به واسطه‏ي آن حضرت نظر رحمت به بندگان خود فرمايد: و دعايشان را اجابت نمايد؛ پس از آن چهار صفت براي امام زمان ارواحنا له الفداء مي‏آورد که دلالت دارد که شايسته بلکه لازم است که آن حضرت را واسطه‏ي بين خود و خدا قرار دهد.