اوّل اجازه دهيد ما تصوّر خود را از وجود مقدّس حضرت به طور مختصر روشن كنيم و سپس در اثبات وجود آن حضرت بحث كنيم.
با توجّه و دقّت به روايات مي‌رسيم به اين‌كه امام، اصل‌الانسان است و مقام او مقام حقيقت انسانيت است و هر كس به اندازه‌اي كه به امام نزديك است، در واقع به انسانيت نزديك است. در كتاب شريف بحار‌الانوار در جلد53 صفحه 178 در آخر توقيع شريف حضرت حجت ارواحنا له الفداء مي‌فرمايند: «...وَ نَحْنُ صَنائِعُ رَبِّنا وَ الْخَلْقُ بَعْدُ صَنائِعُنا»؛ يعني «ما امامان، ساخته و پرداختة پروردگارمان هستيم؛ و خلق، در مرتبة بعد، ساخته و پرداختة ما هستند». با دقّت در اين حديث، متوجّه مي‌شويم آن حضرت، ذات و حقيقتي است الهي و بقيّه بايد خود را به مدد آن ذات اصلاح كنند، مثل اين‌كه هر كس خواست رطوبت و تري به دست آورد، بايد به ذاتِ آب رجوع كند كه مسلم آن آبْ تري‌اش را از چيز ديگري نگرفته، بلكه وجودي است كه عين رطوبت و تري است و البته وجودش را از خداوند گرفته است. حال با ترسيم مختصر از تصوّر خود نسبت به مقام امام زمان ارواحنا له الفداء عرايض خود را مطرح مي‌كنيم:
بحث اوّل اين است كه شما حتماً قبول داريد كه هر «مابالعرض» به «مابالذّات» منتهي مي‌شود، به اصطلاح مي‌گويند: «اين قاعده امري بديهي است»؛ يعني شما به طور بديهي قبول داريد كه هر امرِ عرضي، ضرورتاً به يك امرِ ذاتي منتهي مي‌شود، مثلاً شوري آب، به عين شوري، يعني نمك ختم مي‌شود. آبي كه شور است دو فرض دارد؛ يكي اين‌كه آن آب، خودش عين شوري باشد، كه معناي اين حرف آن است كه آبِ غيرشور در دنيا نبايد وجود داشته باشد، ولي چون آبِ غيرشور هم يافت مي‌شود، بنابراين آب، عين شوري نيست. حالت ديگر اين است كه چون خود آب، عين شوري نيست، پس شور بودنِ آب، بايد به ذاتي كه عينِ شوري است ختم شود. اين قاعدة بديهي را به اين شكل تنظيم كرده‌اند كه: «كُلُّ ما بِالعَرَضِ لابُدَّ اَنْ يَنْتَهِيَ اِلي ما بِالذّات»؛ يعني هر آنچه «عرضي» است - مثل شوري براي آب، يا تري براي زمين- حتماً به آنچه «ذاتي» است - مثل شوري براي نمك، يا تري براي آب- منتهي يا ختم مي‌شود و خلاصه چيزي كه عرضي است بايد به يك امر ذاتي ختم شود. يعني عقل هر انساني مي‌پذيرد كه هر شيريني بايد به عين شيريني ختم شود و هر شوري بايد به عين شوري ختم شود و هر تري بايد به عين تري ختم شود.