تا اين‌جا تئوري مسئله روشن شد كه يك وجودِ غيبي كلّي به نام عين‌الانسان در هستي وجود دارد و اين عين‌الانسان هويتي انساني دارد. شما براي انسان ‌شدنتان يك راه بيشتر نداريد و آن اين است كه از طريق باطن، با باطن انساني و باطن هستي و با محور و قطب هستي مرتبط شويد و انسانيت بگيريد. اين را توسّل انسان به ولايت كل ‌گويند.
در تمام ادوار هستي، هميشه انسان كامل داشته‌ايم با ظهورات مختلف.
در نبيّ آمد بيان راه كرد
در وليّ از سرّ حق آگاه كرد
و قبل از آن‌كه در آخر‌الزمان ظهور كامل كند،
گاه موسي و گهي عيسي شود
گاه كوه قاف وگه عنقا شود
ظهور بيروني حضرت، وجهي از وجود مبارك اوست، اصل وجودي ايشان كه مدد رسان همة انسان‌ها مي‌تواند باشد، وجه كلّي غيبي ايشان است. هيچ قلبي در مدد گرفتن از انسان كامل محروم نيست. و هيچ قلبي نيست كه از انسان كامل انسانيت نگيرد. تئوري را دقّت بفرماييد. اگر شما رسيديد به اين مسئله كه يك كلّ‌الانسان يا يك انسان كل در صحنه است، حالا آيا مي‌خواهيد انسان شويد يا مي‌خواهيد يك قهرمان المپيك باشيد؟! انسان كامل، يعني در تعادل انساني، يعني در انسانيت، تعادل محض داشتن. تعادل محض در انسانيت يعني هيچ بعدي از انسان چنان رشد نمي‌كند كه مانع از رشد ديگر ابعاد انساني گردد. اگر انسان در تعادل انساني، جامع شود، هر استعدادي از او به سطح انساني رسيده است، و فقط از طريق انسان كامل است كه مي‌توان در تمامي ابعادِ وجودي به سقف نهايي انساني رسيد. حال اين انسان كامل چه پيدا باشد و چه پنهان. شما براي مدد گرفتن از وي، نيازمند حيات جسماني او نيستيد؛ يعني وجود مقدس جسماني حضرت، تأثير اصلي را در ميزان مدد گرفتن شما از آن وجود مبارك ندارد، هر چند براي طالبان او ظهور و وجود جسمانيِ مقدس آن حضرت، دريچة ارتباط بهتري با آن حضرت است. قرآن در آية شريفه73 سورة انبياء مي‌فرمايد: «وَ جَعَلْناهُم اَئِمَّة» ما اين پيامبران و فرزندان معصوم ابراهيم علیه السلام را – كه شامل ائمه ما هم مي‌شود- امام قرار داديم، «يَهْدُونَ بأمْرِنا» كه به امر ما هدايت مي‌كنند، و هدايت به «امر» يعني هدايتي كه از طريق «كُنْ فَيَكُون» انجام مي‌گيرد، يعني بدون ابزار و تعليم و تعلّم‌هاي عادي، هدايت كند. يعني شما را از درون نجات مي‌دهند. فرمود: «بِأمْرِنا»؛ امر، يعني ايجاد بي‌زمان، چون در آية 54 سوره اعراف مي‌فرمايد: «اَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْاَمْر» يعني بدانيد كه خدا را دو ايجاد است؛ ايجاد زمانمند كه به آن «خلق» گويند، مثل خلق زمين يا جسم انسان، و ايجاد بي‌زمان، مثل روح انسان يا خلق ملائكه كه به آن «امر» گويند. پس «امر»، آن نوع ايجادي است كه شأن آن «كُنْ فَيَكُون» است؛ يعني با باطن و جنبة بي‌زمان شما سرو كار دارد كه در آيه 82 سوره يس به آن اشاره دارد و مي‌گويد: «اِنَّما اَمْرُهُ اِذا اَرادَ شَيْئاً اَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُون». حضرت حجت ارواحنا له الفداء به عنوان همان مقام «امام» كه در آيه 73 سوره انبياء مطرح است، مقامشان، مقام هدايت به «امر» يا تصرف در باطن است و امام با چنين مقامي همچنان‌كه عرض شد، هميشه در صحنه است و مددش هرگز پنهان نيست. كجاست قلبي كه اين امدادهاي غيبي را بگيرد؟