تئوري مسئله «نحوة حضور حضرت امام زمان ارواحنا له الفداء در هستي» همراه با دلايل عقلي براي اين نسل قابل بحث است، البته؛ همان‌طور كه در مقدّمه عرض كردم از آن جهت كه عموم ما مقدّمات موضوع را نداريم، ممكن است به‌خوبي نتوانيم آن‌را بفهميم و تصوّر كنيم، ولي اين‌طور نيست كه قابل بحث و اثبات نباشد، آري نياز به مقدّمات عقلي دارد و تا آن مقدّمات عقلي را نگذارنيم، تصوّر خوبي از موضوع نخواهيم داشت. اين موضوع از بس دقيق و ظريف است و موضوعي صراطي است؛ يعني «از مو باريك‌تر و از شمشير تيز‌تر است»، بايد مدّتي از عمرمان را صرف فهم نحوة حضور اماممان در هستي، بكنيم.
به خوبي در جاي خودش روشن است كه جان هر انساني براي اشباع انسانيتش فقط با انسان كامل روبه‌رو است و بايد از او مدد بگيرد و او صاحب ولايت كامله و خاتمة ولايت است. يك ختم نبوّت داريم و يك ختم ولايت. نبوّت از حضرت‌ آدم علیه السلام شروع شد و به حضرت‌ رسول صلی الله علیه و آله و سلم ختم گشت و ولايت مخصوص اسلام از حضرت ‌علي علیه السلام شروع شد و به حضرت حجت ارواحنا له الفداء ختم خواهد شد.
نبي صلی الله علیه و آله و سلم به حكم نبوّت، حكم شرعي و تكليف شرعي به شما مي‌دهد و«وليّ» مدد غيبي مي‌كند. البته؛ پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم هم «نبيّ» است و هم «وليّ»؛ امّا امامان فقط «وليّ» هستند، چه امام مثل حضرت ابراهيم علیه السلام كه بعد از پيامبري به مقام امامت نائل شدند و چه امام مثل حضرت اميرالمؤمنين علیه السلام كه بدون آن‌كه نبي باشند، امام و وليّ هستند.
زماني كه مقام امامت به حضرت ابراهيم علیه السلام داده شدو خدا فرمود: «إنّي جاعِلُكَ للِنّاسِ اِماماً» حضرت خيلي آن مقام را پسنديدند و ملاحظه فرمودند بعد از نبوّت براي درست به نتيجه رساندن نبوّت، مقام «امامت» نياز است و لذا براي فرزندانشان آن مقام را تقاضا كردند تا اين نبوّت را آن‌ها بتوانند به نتيجه و به ثمر برسانند و گفتند:«وَ مِنْ ذُرّيَّتي؟» يعني خدايا! آيا ممكن است اين مقام «امامت» را به فرزندان من هم بدهي. خداوند وعده داد كه اين عهد من به فرزنداني كه ظالم هستند نمي‌رسد«لايَنالُ عَهدِي‌الظّالِمين» پس اگر فرزندي از ابراهيم علیه السلام در هستي باشد كه به هيچ‌وجه ظالم نباشد، يعني هيچ نقصي نداشته باشد و به‌واقع معصوم باشد، طبق صريح اين آية قرآن مي‌شود امام باشد. وقتي از نظر تاريخي، بررسي مي‌كنيم مي‌بينيم حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم فرزند اسماعيل علیه السلام است، و بر طبق قرآن ايشان معصومند و قرآن به عنوان نمونه در مورد حضرت‌ رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم مي‌فرمايد: «ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوي»؛ يعني هيچ كلامي از روي هوس نمي‌گويد، فرزندان پيامبر نيز از نسل پيامبرند و طبق آية تطهير ، اهل‌البيت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم از هرگونه رجس و پليدي و گناهي پاكند. فرمود: «إنَّما يُريدُالله لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ‌الرِّجْسَ اَهْلَ‌الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهيراً»(ما اراده كرديم شما اهل‌البيت، در نهايت طهارت، يعني در مقام عصمت قرار گيريد). طبق اين مقدّمات نتيجه مي‌گيريم؛ حضرات ائمه همگي امامند، به همان معنايي كه حضرت ابراهيم علیه السلام و فرزندانشان مثل اسحاق و يعقوب و.....، امام شدند. (البته در بحث‌هاي امامت، روي اين مقدّمات و نتيجه‌گيري بايد بيشتر بحث شود).