واقعيت ديگري که در شناخت مسأله «طول عمر» و امکانِ آن بايد مورد نظر باشد، تجربه ي تاريخ طولاني بشريت است; در ادوار و اعصار. اگر مسأله ي درازْ عمري در تاريخ زندگي بشر اتفاق افتاده باشد ـ اگر چه در مواردي نه چندان بسيار ـ تکرار يافتنِ موارد يا مورد مشابه آن امري خواهد بود طبيعي و معقول و قابل تحقّق و قبول. فلاسفه مي گويند:
بهترين دليل، براي امکانِ چيزي واقع شدنِ آن چيز است.
نيازمند توضيح نيست که امکان وقوعي ناظر به «وقوعِ نوعي» است، نه «وقوعِ شخصي»; و دليل است بر صحّت امکانِ امثال و موارد ديگر.
همچنين روشن است که نقل تاريخي بويژه نقل متواتر و نقل مشهور سبب يقين و باور مي گردد. ما به استناد نقل تاريخي قبول مي کنيم که قرنها پيش در سرزمين ميهن عزيز ما حکيم يا وَخْشوري به نام زردشت پديد آمده است; يا خاندانهايي به نام اشکاني و ساساني وجود داشته اند. حتي انتساب آثاري را که به آنان منسوب است، از طريق نقل تاريخي باور مي کنيم; با اينکه خود نه آنان را ديده ايم و نه پديد آمدن آن آثار را به دست خود آنان يا کارگران و کارگزاران ايشان مشاهده کرده ايم. ما اينها همه را از راه «نقلِ تاريخي» پذيرفته ايم. معلوماتِ بشر درباره ي گذشته از همين طريق است. [1]
نقل تاريخي يکي از راههاي حصول علم و يقين و يکي از مهمترين منابع اطلاعات بشر است. حتي درباره ي کساني مانند سعدي و حافظ که تا اين اندازه مورد يقينند، آيا ما بجز از راه نقل به وجود آنان علم پيدا کرده ايم؟ آيا ما خود ديده ايم که سعدي و حافظي در جهان باشند و زندگي کنند و اين اشعار را بسرايند و خود بر اوراقي بنويسند؟
پس نقل تاريخي يکي از مهمترين منابع علم و اطلاع حتي اطلاعات يقيني انسانها در همه ي عصرها و دورانهاست. و ما مي بينيم که منابع نقل و کتب تاريخ، کسان بسياري از «مُعَمَّرين» را نام برده اند و شرح نسب و احوال زندگي و فرزندان و حوادث حيات آنان را ثبت کرده اند [2] ; کساني که عمرهايي بسيار دراز داشته اند. اين گونه کسان هم در ميان مردم عادي بوده اند و هم در ميان مشاهير تاريخ و از جمله در ميان پيامبران. چنانکه «قرآن کريم» نيز عمر طولاني حضرت نوح ـ عليه السلام ـ را بصراحت ذکر فرموده است. پس مسأله ي امکان عمر طولاني و تحقق يافتن آن در مواردي متعدد امري است که از نظر وقوع خارجي و تحقّق عيني نيز مصداقهايي دارد و از نظر نقل تاريخي مسلم است و قطعي.