هنگامى كه به عظمت و اهميّت عمران و آبادانى در حكومت امام زمان(عج) پى مىبريم كه ميزان ويرانى را پيش از ظهور در نظر بگيريم. آرى، جهانى كه گرفتار جنگى ويرانگر شده، طعمه هواهاى نفسانى قدرت طلبان گشته، مدتها در آتش جنگ سوخته، كشتهها و ويرانىهايى به جاى گذاشته است، نياز بيشترى به آبادانى دارد و حكومت مهدى(عج) به اصلاح آن ويرانىها مىپردازد و عمران و آبادانى را در سراسر جهان چشمگير مىكند.
على(ع) مىفرمايد: «مهدى(عج) ياران خود را به سرزمينهاى گوناگون مىفرستد. يارانى را كه در آغاز قيام با او عهد و پيمان بستند، به سوى شهرها روانه مىسازد و آنان را به عدل و احسان سفارش مىنمايد. هر يك از آنان فرمانرواى سرزمينى مىگردد و پس از آن، همه شهرهاى جهان با عدل و احسان آباد مىگردد». [1]
امام باقر(ع) در اين باره مىفرمايد: «در زمان حكومت مهدى(عج) در روى زمين هيچ ويرانهاى نمىماند، مگر آن كه آباد مىگردد». [2]
نيز آنحضرت مىفرمايد: «پس از آنكه حضرت مهدى(عج) وارد كوفه مىشود ... گروهى را مأمور مىكند تا از پشت آرامگاه امامحسين(ع) (بيرون شهر كربلا) رودخانهاى به سوى غريين حفر كنند تا آب به سوى شهر نجف سرازير شود و بر روى آن رودخانه، پلهايى مىسازند». [3]
امام صادق(ع) مىفرمايد: «هنگامى كه قائم ما قيام كند ...، خانههاى كوفه به رودخانه كربلا و حيره متصل مىگردد». [4]
اين روايت از گسترش آبادانى شهر كوفه خبر مىدهد كه از يك سو به حيره - كه اكنون حدود شصت كيلومتر از كوفه دور است - و از سوى ديگر، به كربلا متصل مىشود كه آن نيز همين مقدار از كوفه فاصله دارد.
حبه عرنى مىگويد: اميرمؤمنان(ع) به شهر حيره رفت و در آنجا در حالى كه با دستش به كوفه اشاره مىكرد، فرمود: «بهطور حتم خانههاى شهر كوفه به شهر حيره متصل مىشود و تا اندازهاى رشد مىكند كه هر يك ذراع [5]
(متر) از زمين اين دو شهر به دينارها و قيمت گرانى خريد و فروش مىشود». [6]
شايد گسترش كوفه و گرانى زمين آن بدين دليل باشد كه آنجا پايتخت حكومت اسلامى خواهد بود و طبق رواياتى، مؤمنان به آنجا خواهند رفت.
همچنين در روزگار حضرت مهدى(عج) راهها و جادهها گسترش مىيابد و مقرّرات ويژهاى در اين زمينه وضع مىشود. امام باقر(ع) در اين باره مىفرمايد:
«هنگامى كه حضرت قائم قيام كند، به شهر كوفه مىرود... آنگاه هيچ مسجدى بر روى زمين نمىماند كه شرفه (ايوان و كنگره داشته باشد يا بر خانههاى ديگر مشرف باشد) مگر آن كه آن را ويران مىسازد و آن را به شكلى قرار مىدهد كه مُشرف نباشد و راههاى اصلى را گسترش مىدهد». [7]
امام كاظم(ع) مىفرمايد: «هنگامى كه قائم ما قيام كند، به آگاهى دارندگان مركب مىرساند كه از ميان جاده و خيابان حركت كنند؛ چنانكه به افراد پياده دستور مىدهد كه ازدو سوى خيابان حركت نمايند. پس هر سوارهاى كه از كنار خيابان حركت كرد و به كسى آسيب رساند، او را به پرداخت ديه و خونبها ملزم مىكند و چنانچه فردى پياده در ميان خيابان حركت كرد و دچار آسيب شد، حق گرفتن ديه را ندارد». [8]
از اين روايت مىفهميم كه شهرها چنان گسترش مىيابد و وسائل عبور و مرور چنانفراوان مىگردد كه نه تنها براى وسائل نقليه، بلكه براى عابران پياده نيز قانون وضعمىشود.
آرى، حكومتى كه از دانش و صنعت بهره مىگيرد و راههاى اصلى را گسترش مىدهد و خيابانهاى پهناور احداث مىكند، به يقين در كنار آن براى رانندگى نيز قوانينى با ضمانت اجرايى قوى وضع مىكند.
1. الشيعة و الرجعه، ج1، ص168.
2. كمال الدين، ج1، ص331؛ الفصول المهمّه، ص284؛ اسعاف الراغبين، ص152؛ وافى، ج2، ص112؛ نورالثقلين، ج2، ص212؛ احقاق الحق، ج13، ص342.
3. مفيد، ارشاد، ص362؛ طوسى، غيبة، ص280؛ روضة الواعظين، ج2، ص263؛ صراط المستقيم، ج2، ص262؛ اعلام الورى، ص430؛ المستجاد، ص580؛ كشف الغمّه، ج3، ص253؛ بحارالانوار، ج52، ص331 و ج97، ص385.
4. طوسى، غيبة، ص295؛ بحارالانوار، ج52، ص330، 337 و ج97، ص385؛ در ارشاد مفيد چنين آمده است: «اتصلت بيوت أهل الكوفة بنهرى كربلا»؛ ر. ك: روضة الواعظين، ج2، ص264؛ اعلام الورى، ص434؛ خرائج، ج3، ص1176؛ صراط المستقيم، ج2، ص251؛ المحجّه، ص184.
5. هر ذراع بين پنجاه تا هفتاد سانتيمتر است؛ المنجد.
6. التهذيب، ج3، ص253؛ ملاذ الاخيار، ج5، ص478؛ بحارالانوار، ج52، ص374.
7. مفيد، ارشاد، ص365؛ بحارالانوار، ج52، ص339.
8. التهذيب، ج10، ص314؛ وسائل الشيعه، ج19، ص181؛ ملاذ الاخيار، ج16، ص685؛ اثبات الهداة، ج3، ص455.
ب) عمران و آبادانى
در خواست عضویت جهت دریافت ایمیل
|
 |
|
|
|
Could not add IP : Data too long for column 'user_agent' at row 1
