در زيارت جامعه آمده است: «وَالسَّادَةُ الوُلاةُ»؛ و سروران سرپرست. و در حديثي از رسول اکرم‏صلي الله عليه وآله از طريق مخالفين وارد شده: ما فرزندان عبد المطلب سروران اهل بهشت هستيم؛ من و علي و جعفر و حسن و حسين و مهدي‏عليهم السلام.


مي‏گويم: بيان سيادت و آقايي امامان‏عليهم السلام نسبت به ما، از آنچه گذشت ظاهر و ثابت مي‏شود. و معني سيادت آن بزرگواران اين‏که: ايشان از خود ما در تمام امور اولي و شايسته‏تر هستند، چنان‏که خداوند متعال فرموده: «اَلنَّبِيُّ أَوْلي بِالمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ...»؛ [1] پيامبر نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است.


و در کفاية الاثر روايت مسندي از حسن بن علي‏عليهما السلام آورده که فرمود: رسول خداصلي الله عليه وآله به علي‏عليه السلام فرمود: من به مؤمنين از خودشان به خودشان اولي و سزاوارترم. سپس تو اي علي از مؤمنين به خودشان سزاوارتري، آن‏گاه بعد از تو حسن سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان، و پس از او حسين سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان، سپس علي سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان، و بعد از او محمد سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان، و بعد از او جعفر سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان، و بعد از او موسي سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان، و بعد از او علي سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان، و بعد از او محمد سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان، و بعد از او علي سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان، و بعد از او حسن سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان، و بعد از او حجّت بن الحسن سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان، امامان نيکوکار، آن‏ها با حقّ و حقّ با آن‏ها است. [2] .


نزديک به همين مضمون در کافي و کمال الدين نيز روايت شده است و از حضرت ابوالحسن موسي‏عليه السلام روايت شده که فرمود: مردم در اطاعت کردن، بردگان ما هستند. [3] .