بدان که از جمله نعمت‏هاي بزرگ خداوند متعال بر ما اين است که به ما اجازه داده تا او را بخوانيم و دعا کنيم و حاجت‏هاي خود را از او بخواهيم و خداوند متعال به لطف و کرمش دعاي ما را مستجاب مي‏فرمايد. و چون در جاي خود ثابت است که تمام نعمت‏هاي الهي به برکت وجود امام زمانمان به ما مي‏رسد و نيز پرواضح است که اجابت دعا از بهترين نعمت‏هاست، بلکه مهم‏ترين نعمت است. زيرا که به وسيله اين نعمت به نعمت‏هاي ديگر دست مي‏يابيم؛ اهميت حقّ مولايمان امام زمان‏عليه السلام بر ما روشن مي‏شود، زيرا که وجود آن حضرت وسيله تحقق يافتن اين نعمت و موهبت بزرگ از جانب خداوند است، پس بر ما واجب است که با دعا و يا کارهاي ديگر جبران اين لطف را بنماييم.


و از جمله دلايلي که بر اين جهت به طور خصوص دلالت دارد - که وجود امام‏عليه السلام واسطه و سبب مستجاب شدن دعاي مردم است - روايتي است که صفّار در بصائر الدرجات به سند خود از ابوجعفر امام باقرعليه السلام آورده است که فرمود: رسول خداصلي الله عليه وآله به امير المؤمنين‏عليه السلام فرمود: آنچه بر تو ديکته مي‏کنم بنويس. علي‏عليه السلام عرضه داشت: اي پيامبر خدا! آيا مي‏ترسي فراموش کنم؟ فرمود: نمي‏ترسم فراموش کني، من از خداوند خواسته‏ام که تو را حفظ کند و فراموشت ننمايد، ولي براي شريکانت بنويس. عرضه داشت: شرکاي من کيانند؟ فرمود: امامان از فرزندان تو که خداوند به سبب آنان بر امّت من باران مي‏فرستد و به سبب آنان دعاي ايشان را مستجاب مي‏کند و به سبب آنان بلا را از آن‏ها دور مي‏سازد و به سبب آنان رحمت از آسمان نازل مي‏شود و اين نخستين آنان است - به امام حسن‏عليه السلام اشاره کرد - سپس به امام حسين‏عليه السلام اشاره کرد و فرمود: امامان از فرزندان تواند. [1] . مي‏گويم: اين حديث با ملاحظه ساير عبارت‏هايش در آنچه ذکر کرديم صراحت دارد.