[جمع کردن دل‏ها و متحد ساختن آن‏ها کار ساده‏اي نيست، بيشتر مردم يکي از دو حال را دارند: يا صلاح واقعي خود را تشخيص نمي‏دهند، لذا بر اموري که به ضرر آن‏ها است تن مي‏دهند، و يا اين‏که مصلحت را تشخيص مي‏دهند، ولي به خاطر منافع دنيوي به آن رضايت ندارند، يگانه کسي که بين اين دو حالت را جمع مي‏کند و اتّحاد مي‏بخشد، وجود اطهر امام عصر - عجّل اللَّه فرجه الشريف - مي‏باشد. لذا] در دعاي ندبه مي‏خوانيم: «أَيْنَ مُؤَلِّفُ شَمْلِ الصَّلاحِ وَالرِّضا»؛ کجاست آن‏که ميان پراکندگي صلاح و رضا را جمع مي‏کند؟
و در دعاي امير المؤمنين علي‏عليه السلام درباره آن حضرت آمده: و پراکندگي امت را با او جمع فرماي. [1] . و در حديث ديگري است: به وسيله او ميان دل‏هاي مختلف و پراکنده الفت و اتّحاد داده مي‏شود. [2] . و در کافي از امام صادق‏عليه السلام روايت شده که فرمود: خداوند به وسيله آن حضرت بين دل‏هاي پراکنده و مخالف يکديگر ائتلاف مي‏بخشد. [3] .


و در بحار در حديثي که از امير المؤمنين علي‏عليه السلام روايت شده، چنين آمده است: به پيغمبر اکرم‏صلي الله عليه وآله گفتم: يا رسول اللَّه! آيا مهدي از ما آل محمد است يا از غير ما؟ فرمود: نه بلکه از ماست. خداوند دين را به دست او ختم مي‏کند، چنان‏که به وسيله ما افتتاح فرمود. و به واسطه ما مردم از فتنه‏ها نجات مي‏يابند همان‏طور که از شرک نجات يافتند، و به وسيله ما خداوند
پس از دشمني فتنه‏ها و آزمايش‏هاي سخت دل‏هايشان را با هم الفت مي‏بخشد، کما اين‏که پس از دشمني شرک، آنان را برادر ديني قرار داد و دل‏هايشان را به هم الفت بخشيد. [4] . اين حديث از طريق اهل سنت نيز روايت شده و بحمد اللَّه به صحت آن اعتقاد دارند.