در دعايي که از حضرت امام رضاعليه السلام درباره حضرت حجّت‏عليه السلام روايت شده، چنين آمده است: بزرگوار، مجاهد، تلاشگر. [1] .و در بحار از حضرت امام باقرعليه السلام روايت است که فرمود: او خونخواه، با تأسف و غضبناک خروج مي‏کند به خاطر غضب خداوند بر اين خلق، پيراهني که رسول خداصلي الله عليه وآله روز احد پوشيده بود بر اندام اوست، و عمامه سحاب و زره سابغه و شمشير ذوالفقار پيغمبر با اوست، شمشير بر شانه مي‏گذارد و تا شش ماه از کشته پشته مي‏سازد. [2] .


و از همان حضرت درباره فرموده خداوند متعال: «وَقاتِلُوهُمْ حَتّي لا تَکُونَ فِتْنَةً وَيَکُونُ الدِّينُ کُلُّهُ للَّهِِ»؛ [3] و با آنان بجنگيد تا اين‏که فتنه‏اي نباشد و تمامي دين براي خدا گردد. منقول است که فرمود: تأويل اين آيه هنوز نيامده، پس از آن‏که رسول خداصلي الله عليه وآله براي احتياج خود و اصحابش آنان را رخصت داده بود، که اگر تأويل آن آمده بود از آن‏ها پذيرفته نمي‏شد، ولي با آن‏ها جنگ مي‏شود تا اين‏که توحيد خداوند - عزّوجلّ - برقرار و هيچ شرکي باقي نماند. [4] . و از بشير نبّال است که گفت: به حضرت باقرعليه السلام عرض کردم: آن‏ها مي‏گويند: هرگاه مهدي‏عليه السلام قيام کند، خود به خود امور برايش درست مي‏شود و به قدر يک حجامت هم خون نمي‏ريزد؟ فرمود: نه، سوگند به آن‏که جانم به دست اوست! اگر براي کسي امور خود به خود درست مي‏شد براي پيغمبرصلي الله عليه وآله اين امر واقع مي‏گشت که دندان‏هايش خون‏آلود و پيشاني‏اش شکسته شد، نه؛ سوگند به آن‏که جانم در دست اوست [کار به جايي رسد که] ما و شما عرق و علق (=خون بسته شده) را از چهره پاک کنيم، و دستي به پيشاني کشيد. [5] .


مي‏گويم: علق - که در متن روايت آمده - يعني: خون، و پاک کردن عرق و خون کنايه از محنت‏ها و رنج‏ها است که باعث مي‏شود انسان عرق کند، و يا جراحت‏هايي که خون‏ها را جاري مي‏سازد - چنان‏که مجلسي‏رحمه الله ذکر کرده -. و در کمال الدين از عيسي الخشّاب روايت است که گفت: به حسين بن علي - صلوات اللَّه عليه - عرض کردم: شما صاحب اين امر هستيد؟ فرمود: نه، وليّ صاحب امر همان طريد و شريد [6] است که به خاطر پدرش مَوْتُور و خونخواه است که کنيه عمويش را دارد، شمشير خود را تا هشت ما بر شانه مي‏گذارد. مي‏گويم: اين‏که مي‏فرمايد: (کنيه عمويش را دارد)، يکي از کنيه‏هاي آن حضرت (ابوجعفر) است، چنان‏که در روايت ديگري از حسن بن المنذر منقول است که گفت: روزي حمزة بن ابي الفتح نزدم آمد و به من گفت: مژده که ديشب در خانه مولودي براي حضرت ابومحمد متولد شد و دستور داد که آن را مخفي بداريم و امر کرد که از براي او سيصد گوسفند عقيقه شود، گفتم: نامش چيست؟ گفت: م ح م د ناميده مي‏شود و کنيه‏اش ابوجعفر است. [7] .


و نيز از محمد بن مسلم مروي است که گفت: بر حضرت ابوجعفر محمد بن علي باقرعليه السلام داخل شدم در حالي که مي‏خواستم درباره قائم آل محمدعليهم السلام از او سؤال کنم. آن حضرت خود آغاز سخن کرد و فرمود: اي محمد بن مسلم! در قائم اهل بيت محمدصلي الله عليه وآله به پنج پيغمبر شباهت هست: يونس بن متي، و يوسف بن يعقوب، و موسي، و عيسي، و محمد - صلوات اللَّه عليهم -. شباهت به يونس بن متي: بازگشت از غيبت در وضع و قيافه جواني در سنّ پيري. و شباهت به يوسف بن يعقوب: غيبت از خاصّ و عامّ و مخفي ماندن از برادران و مشکل شدن امر بر پدرش يعقوب، با وجود نزديکي مسافت بين او و پدرش و خاندان و پيروانش.
و امّا شباهت به موسي: ترسيدن مدام و طولاني شدن غيبت و مخفي ماندن ولادت و خستگي شيعيانش پس از او - از اذيّت‏ها و خواري‏هاي فراواني که ديدند تا اين‏که خداوند - عزّوجلّ - اجازه ظهورش داد و بر دشمن تأييد و ياري‏اش فرمود.
و شباهت به عيسي: اختلافات درباره او، که گروهي گفتند: متولد نشده و گروهي گفتند: مرده و عدّه‏اي پنداشتند: کشته و اعدام شده است. و امّا شباهت به جدّش محمّد مصطفي‏صلي الله عليه وآله: شمشير کشيدن و قيام با سلاح و کشتن دشمنان خدا و رسول و جبّارها و طاغوت‏ها و او با شمشير و رعب ياري مي‏شود و هيچ پرچمي از او برنمي‏گردد و از جمله نشانه‏هاي قيام او: خروج سفياني از شام و خروج يماني و صيحه آسماني در ماه رمضان و آواز دهنده که از سوي آسمان به نام او و پدرش ندا کند. [8] .