شيخ صدوق در کمال الدين به سند صحيحي از محمد بن عثمان عمري روايت کرده است که گفت: صاحب اين امر هر سال در مراسم حج حاضر مي‏شود، پس مردم را مي‏بيند، آن‏ها را مي‏شناسد و آن‏ها او را مي‏بينند، ولي نمي‏شناسند. [1] . مي‏گويم: از جمله رواياتي که دلالت مي‏کند بر استجابت دعا کردن براي حجّاج از جهت حجّ خانه خدا، حديثي است که در «فقيه» از حضرت صادق‏عليه السلام منقول است که فرمود: هنگامي که شامگاه عرفه شود، خداوند متعال دو فرشته را مي‏فرستد که چهره‏هاي مردم را جستجو کند، پس هرگاه کسي که خودش را به حج عادت داده بود نيابند، يکي از آن دو فرشته به ديگري مي‏گويد: فلان شخص در چه حال است؟ جواب مي‏دهد: خدا بهتر مي‏داند. پس مي‏گويد: پروردگارا! اگر فقر مانع از آمدنش شده او را غني گردان و اگر قرض دارد از او ادا فرماي و اگر بيماري سبب نيامدنش شده او را شفا بخش و اگر از دنيا رفته پس او را بيامرز و رحمتش فرماي. [2] .


اين حديث دلالت مي‏کند بر استحباب دعا کردن براي کسي که خودش را به حجّ عادت داده باشد، چنان‏که مخفي نيست. و در بحث شباهت آن حضرت به خضر مطلبي که به اين معني مربوط است خواهد آمد، ان شاء اللَّه تعالي.


[1] کمال الدين: 440:2.


[2] من لا يحضره الفقيه: 12:2.