از بحثي که درباره لطف آن حضرت نسبت به ما در حرف «تاء» گذشت، دوستي آن جناب نيز واضح مي‏شود، زيرا که لطف ميوه محبّت است. همچنين در بخش سوم، حقّ پدر بر فرزند و تشييع مردگان ما؛ در اين زمينه مطالبي گذشت. به هر حال همه احسان آن حضرت در حقّ ما ثمره و نتيجه محبّتش نسبت به ما است ان شاء اللَّه تعالي. ولي يک نکته را که نبايد غافل باشي اين‏که محبّت او در حقّ ما جز از جهت ايمان و اطاعت ما نسبت به خداوند - عزّوجلّ - نيست، پس اگر محبّت آن بزرگوار را مي‏خواهي، بر تو باد اطاعت خداي تعالي. و مبادا که با مخالفت کردن با خداوند او را اذيت و با وي دشمني کني که از کساني خواهي بود که خداوند درباره آن‏ها فرموده است: «إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَالآخِرَةِ وَأَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً»؛ [1] البته آنان که خدا و رسولش را مي‏آزارند، خداوند در دنيا و آخرت لعنتشان کرده است و بر ايشان عذاب خوار کننده‏اي آماده نموده است.


و در دار السلام از امام باقرعليه السلام روايت شده که به جابر جعفي فرمود: بنده جز با اطاعت، به خداوند - تبارک و تعالي - نزديک نمي‏شود، دوري از آتش با ما نيست، آن‏که مطيع و فرمانبردار خدا باشد، دوست و وليّ ماست. و هر که خداوند را معصيت کند، دشمن ماست. و ولايت ما جز با عمل و دوري از گناه به دست نمي‏آيد. اخبار در اين زمينه زياد است. البته همان‏طور که اطاعت خداوند متعال موجب محبّت مي‏شود، همچنين معصيت مايه زوال آن است. چنان‏که در کافي از حضرت ابوعبد اللَّه صادق‏عليه السلام آمده که فرمود: امير المؤمنين‏عليه السلام فرمود: هيچ بنده‏اي نيست مگر اين‏که چهل سپر بر او هست تا اين‏که چهل گناه کبيره مرتکب شود، پس هرگاه چهل معصيت کبيره مرتکب شد سپرها از او برداشته مي‏شود. آن‏گاه خداوند متعال به فرشتگان وحي مي‏کند که بنده مرا با بال‏هاي خود بپوشانيد. پس فرشتگان او را با بال‏هاي خود مي‏پوشانند، امّا او هيچ زشتي را فروگذار نمي‏کند، مگر اين‏که آن را مرتکب شود، تا به حدّي که با افتخار کارهاي زشت خودش را براي مردم بازگو کند. آن‏گاه فرشتگان مي‏گويند: خداوندا! اين بنده تو، هيچ نهي و زشتي را رها نکرد تا اين‏که مرتکب شد و ما خجالت مي‏کشيم از آنچه انجام مي‏دهد. پس خداوند - عزّوجلّ - وحي مي‏کند که بال‏هاي خود را از او برداريد. و هرگاه اين چنين وضعي انجام شد، آن شخص شروع مي‏کند به دشمني با ما اهل بيت‏عليهم السلام. پس در اين هنگام پوشش او در آسمان پاره مي‏شود و فرشتگان عرضه مي‏دارند: پروردگارا! اين بنده تو بدون پوشش ماند؟ پس خداوند - عزّوجلّ - به آن‏ها وحي مي‏کند: اگر خداي را در او نيازي بود شما را امر نمي‏کرد که بال‏هايتان را از او برگيريد. [2] .