در کمال الدين به سند خود از ابان بن تغلب روايت کرده که گفت: حضرت ابوعبد اللَّه صادق‏عليه السلام فرمود: در مسجد شما - يعني مسجد مکّه - سيصد و سيزده مرد خواهد آمد که اهل مکّه مي‏دانند آن‏ها از پدران و اجدادشان نيستند، بر آن‏ها شمشيرهايي است که بر هر شمشير کلمه‏اي نوشته شده که هزار کلمه مي‏گشايد، پس خداوند - تبارک و تعالي – بادي مي‏فرستد که به هر وادي ندا مي‏کند: اين مهدي است که به قضاوت داوود و سليمان‏عليهما السلام قضاوت مي‏کند؛ و بر آن بيّنه و شاهد نمي‏طلبد. [1] . و نيز در همان کتاب از او نقل شده که گفت: ابوعبد اللَّه امام جعفر صادق‏عليه السلام فرمود: هرگاه قائم‏عليه السلام بپاخيزد، هيچ يک از بندگان خداوند رحمان به پيشگاهش برنخيزد مگر اين‏که او را مي‏شناسد که آيا صالح است يا ناصالح و ناشايسته. و در او آيتي براي نشانداران و هوشمندان است. اين آيت برقرار و راهي براي بصيرت و عبرت مي‏باشد. [2] .


و در بحار الانوار از کتاب غيبت سيد علي بن عبد الحميد به سند خود از ابوبصير از امام ابوجعفر باقرعليه السلام منقول است که فرمود: در قضايايي حضرت قائم‏عليه السلام قضاوت مي‏کند، بعضي از کساني که در خدمتش شمشير زده‏اند، آن را رد و انکار مي‏نمايند و آن قضاوت آدم است. پس دستور مي‏دهد آن‏ها را بياورند و گردنشان را مي‏زنند. سپس دوباره قضاوتي مي‏کند که قضاوت داوود است و عدّه‏اي از کساني که همراه آن حضرت شمشير زده‏اند، اعتراض و انکار مي‏کنند که آن‏ها را پيش مي‏آورد و گردنشان را مي‏زند. سپس بار سوم قضاوتي مي‏کند و آن قضاوت ابراهيم‏عليه السلام است، پس گروه ديگري از کساني که در پيشاپيش آن حضرت شمشير زده‏اند، اشکال و رد مي‏کنند. پس آن‏ها را جلو مي‏آورد و گردنشان را مي‏زند. آن‏گاه مرتبه چهارم قضاوتي مي‏کند که قضاوت محمدصلي الله عليه وآله مي‏باشد، پس هيچ کس عليه او انکار نمي‏نمايد. [3] .