در توقيع شريفي که در آخر احتجاج روايت شده، از آن حضرت آمده است؛ زيرا که ما در پي حفظ آنان هستيم، با دعايي که از خداوند زمين و آسمان پوشيده نيست، پس با اين امر دل‏هاي اوليا و دوستان ما مطمئن و آرام باشد. [1] . سيّد اجلّ علي بن طاووس - خدايش رحمت کند - در کتاب مهج الدعوات گفته: و من در سرّ من رأي (سامرا) بودم، پس سحرگاهان دعاي آن بزرگوار را شنيدم، اين مقدار از آن که راجع به زندگان و مردگاني است که از آن‏ها يادي به ميان آورد حفظ کردم: «وَأَبْقِهِمْ -أَوْ قالَ - وَأَحْيِهِمْ فِي عِزِّنا وَمُلْکِنا وَسُلْطانِنا وَدَوْلَتِنا»؛ و آنان را باقي بدار - يا فرمود - زنده بدار در (روزگار) عزّت ما و ملک ما و حکومت ما و دولت ما. اين جريان در شب چهارشنبه سيزدهم ماه ذي القعده سال ششصد و سي و هشت واقع شد. و در کافي به سند خود از حضرت ابوعبد اللَّه صادق‏عليه السلام از پيغمبر اکرم‏صلي الله عليه وآله روايت کرده که آن حضرت در خطبه‏اي که در مسجد خيف القا کرد، فرمود: سه چيز است که قلب هيچ مسلماني در آن‏ها خيانت ندارد:


1 - اخلاص عمل براي خدا.


2 - نصيحت و خيرانديشي براي امامان و پيشوايان مسلمان.


3 - ملازمت جماعت آن‏ها؛ زيرا که دعوت آنان فراگيرنده است، هر آن‏که را به دنبال ايشان باشد. [2] . مي‏گويم: مقصود، دعوت و دعاي امامان‏عليهم السلام است.


و در کافي نيز به سند خود از مردي از قريش از اهل مکّه روايت کرده که: سفيان ثوري به او گفت: مرا به خدمت جعفر بن محمدعليهما السلام ببر. مي‏گويد: با او به خدمت آن جناب رفتيم، ولي وقتي رسيديم که سوار مرکبش شده بود. سفيان عرضه داشت: اي اباعبد اللَّه! خطبه‏اي که رسول خداصلي الله عليه وآله در مسجد خيف انشاء فرموده برايمان بازگو کن. فرمود: بگذار فعلاً دنبال کار خود بروم، بعد که برگشتم برايت بيان مي‏کنم، چون سوار شده‏ام. عرضه داشت: تو را به خويشاوندي‏ات با رسول خداصلي الله عليه وآله سوگند که اين مطلب را برايم حديث فرما. پس آن جناب پياده شد و سفيان گفت: دستور فرماييد تا دوات و کاغذ برايم بياورند تا آن را از زبان شما بنويسم. پس آن حضرت دوات و کاغذ فراخواند و فرمود: بنويس:


بسم اللَّه الرحمن الرحيم. خطبه رسول خداصلي الله عليه وآله در مسجد خيف: خداوند خرّم بدارد بنده‏اي را که سخن مرا بشنود و آن را در دل جاي دهد و به کسي که آن را نشنيده برساند. اي مردم! بايد حاضرين به غائبين برسانند، بسا کسي که فقه دارد ولي فقيه و درک کننده نيست و بسا کسي که معارف و دستورات فقهي را به فقيه‏تر و داناتر از خويش نقل مي‏کند، سه چيز هست که قلب هيچ فرد مسلماني در آن‏ها خيانت نکند: اخلاص عمل براي خدا، نصيحت و خيرانديشي براي ائمه مسلمين، و ملازمت جماعت ايشان؛ زيرا که دعوتشان (دعايشان) تمام کساني را که پشت سر آن‏هايند فرا مي‏گيرد، مؤمنين برادرند و خونشان برابر، آنان بر ديگران از غير خودشان همدستند، کوچکترينشان براي اجراي پيمانشان کوشا است.


سفيان اين حديث را نوشت و بر آن حضرت بازخواند. آن‏گاه حضرت صادق‏عليه السلام سوار شد و رفت. من و سفيان نيز آمديم. در ميان راه به من گفت: به جاي خود باش تا من در اين حديث نظري بيفکنم و دقّتي کنم. به او گفتم: به خدا قسم! ابوعبد اللَّه‏عليه السلام با بيان اين حديث بر گردن تو حقّي انداخت که هرگز از گردنت نرود. گفت: کدام حق؟ گفتم: در اين عبارت که سه چيز است که دل مسلمان در آن‏ها خيانت نکند. اوّل: اخلاص عمل براي خدا که ما آن را فهميديم. ولي دومي که نصيحت و خيرانديشي براي ائمه مسلمين است، اين‏ها کدام ائمه هستند که خيرانديشي براي آن‏ها بر ما لازم است؟ معاوية بن ابي سفيان و يزيد بن معاويه و مروان بن حکم؟ و کساني که شهادتشان نزد ما قبول نيست و نماز پشت سر آن‏ها جايز نمي‏باشد! و سومي که ملازمت جماعت آن‏ها است، منظور کدام جماعت است؟ آيا جماعت مُرجئه که مي‏گويند: هرکه نماز نخواند روزه هم نگيرد غسل جنابت هم نکند خانه کعبه را هم خراب کند و مادرش را هم نکاح نمايد، تنها با نام مسلماني که بر خود نهاده در ايمان به درجه جبرئيل و ميکائيل است! يا مقصود قَدَري‏ها هستند که معتقدند آنچه خدا بخواهد نمي‏شود و آنچه ابليس بخواهد مي‏شود؟ يا جماعت حروري‏ها و خوارج که از علي بن ابي طالب بيزاري مي‏جويند و او را کافر مي‏دانند؟ يا جماعت جُهَمي که قائل‏اند: ايمان، تنها خداشناسي است و بس!


سفيان گفت: واي بر تو! در معني اين دو جمله از حديث چه مي‏گويند؟ گفتم: مي‏گويند منظور از امامي که نصيحت و خيرانديشي او بر ما واجب است علي بن ابي طالب‏عليهما السلام است و مقصود از جماعتي که ملازمت آن‏ها واجب است خاندان اوست. راوي مي‏گويد: ديدم آن نوشته را گرفت و پاره کرد. سپس به من گفت: از اين مطلب به کسي خبر مده. [3] .


و بر اين‏که امام هر زماني براي شيعيانش دعا مي‏کند [4] نيز دلالت دارد روايتي که در بحار به نقل از مناقب ابن شهرآشوب از موسي بن سيّار آمده که گفت: با حضرت رضاعليه السلام بودم در حالي که به دروازه‏هاي شهر طوس رسيده بوديم صداي گربه‏اي شنيدم، در جستجوي آن برآمدم، ناگاه جنازه‏اي ديدم چون چشمم به آن افتاد، ديدم آقايم حضرت رضاعليه السلام با شتاب از اسب پياده شد، سپس به سوي جنازه رفت و آن را به دوش گرفت، در حالي که از جنازه جدا نمي‏شد همانگونه که بزغاله از مادرش جدا نمي‏شو، سپس به من رو کرد و فرمود: اي موسي بن سيّار، هر کس جنازه يکي از دوستان ما را تشييع کند از گناهان خود بيرون مي‏رود، همچون روزي که از مادر زاده شده و هيچ گناهي بر او نيست. و چون جنازه آن مرد کنار قبرش بر زمين گذاشته شد، آقايم را ديدم که مردم را از کنار آن عقب زد و دست بر سينه او نهاد و گفت: اي فلان بن فلان! مژده باد تو را به بهشت که پس از اين ساعت بر تو ترسي نيست. به امام رضاعليه السلام عرض کردم: فدايت گردم، آيا اين مرد را مي‏شناسي؟ چون اين‏جا سرزميني است که تاکنون قدم بر آن ننهاده بودي؟ فرمود: اي موسي بن سيّار! مگر نمي‏داني که بر ما امامان، اعمال شيعيانمان هر صبح و شام عرضه مي‏شود، پس هر تقصيري که در اعمال آن‏ها باشد از خداوند متعال گذشت از آن را خواهيم خواست، و هر کار خوب و پيشرفت در برنامه‏هاي ديني باشد از خداوند پاداش براي صاحب آن عمل خواهيم خواست. [5] . و نيز دليل بر اين معني روايتي است که از اميرالمؤمنين‏عليه السلام ضمن حديث زميله (يا رُميله) آمده است که آن حضرت به وي فرمود: اي زميله! هيچ مؤمني نيست که بيمار شود مگر اين‏که به مرض او مريض مي‏شويم و اندوهگين نشود مؤمني مگر اين‏که به خاطر اندوه او اندوهگين گرديم و دعايي نکند مگر اين‏که براي او آمين گوييم و ساکت نماند مگر اين‏که برايش دعا کنيم. [6] .


البته تمام حديث در بخش پنجم خواهد آمد، ان شاء اللَّه تعالي. و اگر توقيعات شريف آن جناب را که در احتجاج روايت شده ملاحظه کني در اين باره برايت بسنده است و خداوند هدايت کننده انسان به سوي درستي است. همچنين بر اين مقصود دلالت مي‏کند روايتي که محمد بن الحسن الصفّار در بصائر الدرجات به سند خود از ابوالربيع شامي آورده که گفت: به حضرت ابوعبد اللَّه صادق‏عليه السلام عرضه داشتم: از عمرو بن اسحاق حديثي به من رسيده، فرمود: آن را عرضه کن. گفتم: وي بر امير المؤمنين علي‏عليه السلام داخل شد، پس آن حضرت آثار زردي بر صورتش ديد، فرمود: اين زردي چيست؟ پس بيماري خود را توضيح داد. آن حضرت به او فرمود: ما خوشحال مي‏شويم به خوشحالي شما و اندوهگين مي‏شويم به حزن شما و بيمار مي‏شويم به بيماري شما و دعا مي‏کنيم براي شما، و شما که دعا مي‏کنيد ما آمين مي‏گوييم. عمرو به امير المؤمنين‏عليه السلام عرضه کرد: آنچه فرمودي دانستم، ولي چگونه ما دعا مي‏کنيم شما آمين مي‏گوييد؟ آن حضرت فرمود: حاضر و دور بر ما يکسان است. امام ابوعبد اللَّه صادق‏عليه السلام فرمود: عمرو راست گفته است. [7]