شاهد بر اين معني مطلبي است که در بحار ضمن بيان واقعه جزيره خضراء آمده که: سيّد شمس الدين در پاسخ راوي که پرسيد: آيا امام - عجّل اللَّه فرجه الشريف - حج انجام مي‏دهد؟ فرمود: دنيا براي مؤمن يک گام است، آن وقت نسبت به کسي که دنيا جز به وجود او و پدرانش برپا نيست، چطور؟ آري! او هر ساله حج بجا مي‏آورد و پدرانش را در مدينه و عراق و طوس زيارت مي‏کند. [1] . و اما رجحان دعا براي زوّار قبور ائمه معصومين‏عليهم السلام بر کسي که به نور اسلام روشني يافته باشد، پوشيده نيست. روايتي که معاويه بن وهب از امام صادق‏عليه السلام نقل کرده نيز بر اين معني دلالت دارد، اين‏که آن حضرت براي زائرين حسين‏عليه السلام با دعايي طولاني دعا کرد، و براي آنان ثواب جزيل از درگاه خداوند درخواست نمود و ايشان را به نيکي ستود. آن‏گاه فرمود: اي معاويه! کساني که در آسمان براي زائرين آن جناب دعا مي‏کنند، بيشترند از کساني که در زمين براي ايشان دعا دارند. [2] . گفتني است که اين حديث به طور کامل در بخش هشتم خواهد آمد، ان شاء اللَّه.