در کافي در تفسير آيه شريفه: «فَکَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ کُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنا بِکَ عَلي هؤُلاءِ شَهِيداً»؛ [1] پس چگونه است حال، آن‏گاه که از هر طايفه‏اي گواهي آريم و تو را برايشان گواه آوريم. از حضرت امام صادق‏عليه السلام منقول است که فرمود: تنها درباره امت محمدصلي الله عليه وآله نازل شده، در هر قرني امامي از ما بر اين امت شاهد و ناظر است و محمدصلي الله عليه وآله گواه بر ما است. [2] . و نيز از آن حضرت منقول است که فرمود: ما شاهدان بر مردم هستيم، پس هر آن‏که ما را تصديق کند روز قيامت تصديقش نماييم و هر آن‏که ما را تکذيب کند روز قيامت تکذيبش نماييم. [3] .


و از امام ابوجعفر باقرعليه السلام روايت است که درباره آيه: «وَکَذلِکَ جَعَلْناکُمْ أُمَّةً وَسَطاً»؛ [4] و چنين است که شما را امّتي ميانه قرار داديم. فرودند: ما امّت ميانه هستيم و ماييم گواهان خداوند - تبارک و تعالي - بر خلق او و حجّت‏هاي الهي در زمين او. [5] . و از امير المؤمنين علي‏عليه السلام آمده که مي‏فرمايد: خداوند تبارک و تعالي ما را پاکيزه گردانيد و ما را معصوم نمود و شاهدان بر خلقش قرار داد و حجّت خود در زمين ساخت و ما را همراه قرآن و قرآن را همراه ما کرد که نه ما از آن جدا شويم و نه آن از ما جدا گردد. [6] .


[1] سوره نساء، آيه 41.


[2] کافي: 190:1.


[3] کافي: 190:1.


[4] سوره بقره، آيه 143.


[5] کافي: 190:1.


[6] کافي: 191:1.