در دارالسلام از قصص الانبياء نقل کرده که ابراهيم‏عليه السلام را ابوالضيفان کنيه داده بودند، او چنان بود که ناهار و شام جز با مهمان نمي‏خورد، و چه بسا يک فرسنگ يا دو فرسنگ و يا بيشتر راه مي‏رفت تا مهماني بيابد، و ضيافت او تا روز قيامت برپا است و همين شجره مبارکه‏اي که خداوند تعالي مي‏فرمايد: «يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَکَةٍ»؛ [1] از درخت مبارکي روشني مي‏يابد. مي‏گويم: اين ضيافت و مهماني، ضيافت به وسيله علوم و سنّت‏ها است [2] که به وجود پيغعمبر و امام تا روز قيامت برپا است، و در زيارت روز جمعه چنين مي‏خوانيم: «وَأَنَا يا مَوْلايَ فِيهِ ضَيْفُکَ وَجارُکَ؛ و من اي آقايم در اين روز مهمان تو و در پناه تو هستم». و در بخش سوم آنچه مناسب اين معني بود گذشت. سيّد بن طاووس‏رحمه الله در جمال الاسبوع گفته:


نَزِيلُکَ حَيْثُ مَا اتَّجَهَتْ رِکابِي

وَضَيْفُکَ حَيْثُ کُنْتُ مِنَ البِلادِ



هر جا که فرود آيم و راحله‏ام به هر سوي که روان شود، بر تو وارد مي‏شوم، و در هر کجا که از شهرها باشم، مهمان تو هستم. در اين‏جا خوش دارم حديثي که بي‏مناسبت با بحث ما نيست بياورم. در کتاب دارالسلام به نقل از مشکات طبرسي آمده: مردي به حضرت ابوالحسن امام هادي‏عليه السلام عرضه داشت: چگونه است که ابودلف چهار هزار و يک قريه دارد؟ فرمود: شبي يک مؤمن نزد او مهمان شد، او ظرف بزرگي خرما - که تعداد خرماهاي آن چهار هزار و يک دانه بود - نيز به آن مهمان بخشيد، پس خداوند متعال به هر دانه خرما يک قريه به او عطا فرمود.