از حضرت ابي عبد اللَّه صادق‏عليه السلام درباره آيه: «وَلَئِنْ أَخَّرْنا عَنْهُمُ العَذابَ إِلي أُمَّةٍ مَعْدُودَةٍ»؛ [1] و چنانچه عذاب را از آنان به تأخير اندازيم تا به دست گروه معدود. فرمود: عذاب، خروج قائم؛ و امت معدوده، اهل بدر و اصحاب آن حضرت‏عليه السلام مي‏باشند. و علي بن ابراهيم در ذيل آيه: «سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ»؛ [2] سؤال کننده‏اي از عذاب حتمي الوقوع پرسيد. گفته است: از حضرت ابوجعفر باقرعليه السلام درباره معني اين آيه سؤال شد، فرمود: آتشي است که از سوي مغرب برمي‏آيد و پادشاهي از پشت سر، آن را بسيج مي‏کند تا اين‏که به خانه بني سعد بن همام نزد مسجدشان برسد، پس خانه‏اي براي بني اميه باقي نمي‏گذارد مگر اين‏که آن را و اهل آن را مي‏سوزاند، و خانه‏اي که در آن خوني از آل محمدعليهم السلام [ستمگري نسبت به آل محمد] باشد، رها نمي‏کند مگر اين‏که آن را مي‏سوزاند و او مهدي‏عليه السلام است. [3] . مي‏گويم: آنچه دلالت بر اين معني کند در حرف قاف خواهد آمد.