دليل بر اين معني روايتي است که در بحار از تفسير عياشي به نقل از عجلان ابوصالح آمده که ميگفت: حضرت ابوعبد اللَّه صادقعليه السلام فرمود: روزها و شبها به پايان نميرسد تا اينکه منادي از جانب آسمان ندا ميکند: اي اهل حق! جدا شويد. اي اهل باطل! جدا شويد. پس هر کدام از ديگري جدا ميشوند. راوي ميگويد: عرض کردم: أصلحک اللَّه! آيا پس از اين ندا باز هم اينها به هم مخلوط خواهند شد؟ فرمود: خير، خداوند در کتاب خود ميفرمايد: «ما کانَ اللَّهُ لِيَذَرَ المُؤْمِنِينَ عَلي ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتّي يَمِيزَ الخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ»؛ [1] چنين نباشد که خداوند مؤمنان را بر اين حال که هستيد واگذارد تا اينکه پليد را از پاکيزه جدا سازد. [2] .
و در همان کتاب از امير المؤمنينعليه السلام ضمن حديثي طولاني درباره وقايع زمان ظهور و خروج قائمعليه السلام آمده:... و منادي در ماه رمضان از ناحيه مشرق، هنگام سپيدهدم ندا ميکند: اي اهل هدايت! جمع شويد. و يک منادي از طرف مغرب پس از ناپديد شدن سرخي شفق فرياد ميکشد: اي اهل باطل! جمع شويد. و فرداي آن، هنگام ظهر رنگ خورشيد تغيير ميکند و زرد ميشود، سپس سياه و ظلماني ميگردد، و در روز سوم خداوند حقّ و باطل را از هم جدا ميکند و «دابّة الارض» خروج مينمايد و روميان تا «کهف جوانمردان» پيش ميآيند، پس خداوند آنها را از کهفشان با سگشان برميانگيزاند، يکي از آنها مليخا نام دارد و يکي ديگر خملاها، و اينها دو شاهدي هستند که تسليم حضرت قائمعليه السلام ميباشند. [3] .
و از غيبت نعماني از ابان بن تغلب روايت شده که گفت: شنيدم حضرت ابوعبد اللَّه جعفر بن محمدعليهما السلام ميفرمود: دنيا به آخر نميرسد تا اينکه منادي از طرف آسمان ندا ميکند: اي اهل حقّ جمع شويد، پس آنها در يک زمين قرار ميگيرند. سپس بار ديگر ندا ميکند: اي اهل باطل اجتماع کنيد، پس در يک زمين ديگر قرار ميگيرند. عرض کردم: آيا ميتوانند اين طايفه در طايفه ديگر داخل شوند؟ فرمود: نه واللَّه! و اين است فرموده خداي - عزّوجلّ -: «ما کانَ اللَّهُ لِيَذَرَ المُؤْمِنِينَ عَلي ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتّي يَمِيزَ الخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ». [4] [5] . ميگويم: به عبارت ديگري نيز بين حقّ و باطل جدا ميکنند، به اينکه آن حضرت آنان را از چهرههايشان ميشناسد. آنگاه دشمنانش را از دم شمشير ميگذراند. مطالبي مناسب در «قتل کافرين به شمشير آن جناب» خواهد آمد، ان شاء اللَّه تعالي.
