در بحار از کتاب «الانوار المضيئه» ضمن حديث مرفوعي از اسحاق بن عمار آورده که گفت: از آن حضرت پرسيدم: اين‏که خداوند به شيطان تا وقت معلوم مهلت داد و در کتاب خود فرموده: «فَإِنَّکَ مِنَ المُنْظَرِينَ إِلي يَوْمِ الوَقْتِ المَعْلُومِ»؛ [1] البته تو از مهلت يافتگاني تا روز هنگام معيّن. چه وقت است؟ فرمود: وقت معلوم روز قيام قائم آل محمدعليهم السلام است، هرگاه خداوند او را برانگيزد در مسجد کوفه باشد که ابليس با خواري و زبوني مي‏آيد و مي‏گويد: اي واي از اين روزگار! آن‏گاه از پيشاني‏اش گرفته و گردنش زده مي‏شود. آن هنگام روز وقت معلوم است که مهلت او به پايان مي‏رسد. [2] .


مي‏گويم: بحراني اين روايت را در برهان [3] از امام صادق‏عليه السلام نقل کرده و روايات ديگري نيز به همين معني آمده و بين اين روايات و روايت ديگري که در بحار و برهان منقول است که رسول خداصلي الله عليه وآله ابليس را مي‏کشد، منافاتي نيست. زيرا که فعل در روايات اوّل به صيغه مجهول است و فاعل تصريح نشده است. و منظور از روز در اين روايت زمان و دوران ظهور است، نه روز در اصطلاح متعارف که بر اهل اطلاع پوشيده نيست.