در کافي از حضرت ابي عبد اللَّه صادق‏عليه السلام روايت شده که فرمود: رسول خداصلي الله عليه وآله فرمود: هر مؤمن يا مسلماني از دنيا برود و قرضي بعد از خودش ترک گويد که در راه فساد يا اسراف نباشد بر امام است که آن را ادا کند. پس اگر ادا نکند گناه آن بر او است. [1] . و در کتاب‏هاي المحجّه و بحار از امام باقرعليه السلام در حديثي طولاني آمده که فرمود: سپس به سوي کوفه مي‏آيد، منزلش در آن‏جا خواهد بود. پس هيچ برده مسلماني را نخواهد گذاشت مگر اين‏که او را بخرد و آزاد سازد، و هيچ قرض‏داري نماند مگر اين‏که قرضش را ادا کند، و هيچ حقّ ضايع شده از کسي را وانگذارد تا اين‏که به صاحبش برگرداند، و هيچ برده‏اي از ناحيه آن حضرت کشته نشود مگر اين‏که ديه‏اش را به خاندانش بسپارد، و هيچ شخصي کشته نشود مگر اين‏که قرضش را ادا نمايد، و عائله‏اي را در عطاي مستمري وارد سازد تا اين‏که زمين را از قسط و عدل پر کند، هم‏چنان که از ظلم و ستم و عدوان پر شده باشد و او با خاندانش در رحبه سکونت خواهد کرد، و رحبه منزلگاه نوح بوده، و آن زميني باکره و خوب است، و هيچ مردي از آل محمدعليهم السلام سکونت نکند و کشته نشود مگر در سرزميني پاکيزه و خوب، که آنان اوصياي پاکيزه هستند. [2] .


و در بحار از امام صادق‏عليه السلام آمده که فرمود: اوّلين کاري که مهدي‏عليه السلام انجام مي‏دهد، اين‏که در همه جاي عالم ندا مي‏کند که: توجّه کنيد! هر کس برعهده يکي از شيعيان ما قرضي داشته باشد آن را بگويد، تا اين‏که دانه سير و خردل را هم به صاحبان آن‏ها برساند، چه رسد به طلاها و نقره‏ها و املاک زياد که همه را ادا مي‏کند. [3] .