مطالبي در اين باره در حرف «ح» گذشت و در بحار از دعوات راوندي از حسن بن طريف روايت است که گفت: به حضرت ابومحمد امام حسن عسکري‏عليه السلام نوشتم و درباره قائم‏عليه السلام پرسيدم که چون بپاخيزد در ميان مردم به چه چيز قضاوت مي‏کند؟ و مي‏خواستم درباره علاج تب نوبه نيز از آن حضرت سؤال کنم، ولي غفلت کردم. پس جواب آمد که: سؤال کردي از امام؛ پس هرگاه بپاخيزد، به علم خودش بين مردم قضاوت مي‏کند. مانند قضاوت داوود، از بيّنه نمي‏پرسد. [1] .


و در همان کتاب به نقل از کتاب الغيبه سيد عبد الحميد به سند خودش از حضرت امام باقرعليه السلام آمده که فرمود: نخست قائم‏عليه السلام از انطاکيه آغاز مي‏کند. تورات را از غاري که در آن عصاي موسي و انگشتري سليمان هست بيرون مي‏آورد و فرمود: سعادت‏مندترين مردم به واسطه آن حضرت اهل کوفه خواهند بود. و نيز فرمود: بدين جهت «مهدي» ناميده شد که به امري پنهان هدايت مي‏کند، تا جايي که در پي کسي مي‏فرستد که مردم گناهي برايش نمي‏دانند، پس او را مي‏کُشد، و حتي اين‏که کسي در خانه‏اش سخن مي‏گويد: مي‏ترسد که ديوار عليه او شهادت دهد. [2] .


مي‏گويم: اين معني را ضمن ابياتي که در اوّل کتاب آوردم به نظم درآوردم:



بنفسي من يحيي شريعة جدّه

ويقضي بحکم لم يرمه الأوائل



و در اين معني روايات زيادي هست. البته اين روايت حاکي از آن است که آن حضرت از انطاکيه خروج مي‏کند، ولي در روايت ديگري - که در بحار و غير آن از رسول اکرم‏صلي الله عليه وآله نقل شده - آمده که از قريه‏اي به نام کرعه خروج مي‏نمايد، و در بعضي روايات محل خروج آن حضرت مکّه و در بعضي ديگر مدينه بيان شده است، جمع بين اين روايات - چنان‏که بعضي از احاديث ائمه اطهارعليهم السلام بر آن دلالت دارد - به اين است که: ظهورهاي آن حضرت متعدد است و هر کدام از آن‏ها در جاهاي مناسب بيان مي‏گردد.