نوح، شيخ الانبيا است. از امام صادق و امام هادي‏عليهما السلام روايت است که حضرت نوح‏عليه السلام دو هزار و پانصد سال عمر کرد. و حضرت قائم‏عليه السلام شيخ الاوصيا است؛ (بنا به روايت کافي)، در نيمه شعبان سال دويست و پنجاه و پنج هجري متولد شد. [1] پس عمر آن حضرت تاکنون - روز يکشنبه دهم ذي القعدة الحرام سال هزار و سيصد و سي و يک هجري - هزار و هشتاد و پنج سال مي‏شود.
و از امام زين العابدين‏عليه السلام روايت است که فرمود: در قائم، روشي از آدم و نوح است و آن طول عمر مي‏باشد. [2] تمام اين خبر قبلاً گذشت.


نوح‏عليه السلام زمين را با سخن خود از کافرين پاک کرد و گفت: پروردگارا! بر روي زمين ديّار البشري از کافران برجاي مگذار. [3] قائم - عجّل اللَّه فرجه الشريف - نيز زمين را با شمشير از لوث وجود کافرين پاک مي‏گرداند تا جايي که هيچ اثري از آن‏ها باقي نماند - چنان‏که گذشت.


نوح‏عليه السلام نهصد و پنجاه سال صبر کرد، چنان‏که خداوند مي‏فرمايد: «فَلَبِثَ فِيهِمْ أَلْفَ سَنَةٍ إِلاَّ خَمْسِينَ عاماً فَأَخَذَهُمُ الطُّوفانُ وَهُمْ ظالِمُونَ»؛ پس در ميان آنان هزار سال منهاي پنجاه سال به سر برد، آن‏گاه طوفان آنان را فرو گرفت، در حالي که ايشان ستمکار بودند. قائم - عجّل اللَّه فرجه الشريف - نيز از اوّل امامتش تاکنون صبر کرده، و نمي‏دانم تا کي صبر خواهد کرد. هر که از نوح‏عليه السلام تخلّف جست هلاک شد. هر که از قائم - عجّل اللَّه فرجه الشريف - تخلف جويد نيز هلاک مي‏شود - چنان‏که در حديث آمده -. [4] .


فرج نوح‏عليه السلام و اصحابش را خداوند آن‏قدر به تأخير انداخت تا اين‏که بيشتر معتقدين به آن حضرت از او برگشتند. فرج قائم - عجّل اللَّه فرجه الشريف - را نيز خداوند آن‏قدر به تأخير مي‏اندازد که بيشتر معتقدين به آن حضرت از او برمي‏گردند - چنان‏که در حديثي از امام عسکري‏عليه السلام آمده است -. [5] .


ادريس‏عليه السلام به ظهور نوح‏عليه السلام بشارت داد، و به ظهور قائم - عجّل اللَّه فرجه الشريف - خداوند تعالي فرشتگان را بشارت داد و پيغمبر و امامان‏عليهم السلام بلکه پيغمبران گذشته ظهورش را بشارت دادند - که اگر بخواهيم آن‏ها را ذکر کنيم کتاب طولاني مي‏شود -. نداهاي نوح‏عليه السلام به شرق و غرب عالم مي‏رسيد و اين يکي از معجزات آن حضرت‏عليه السلام بود - چنان‏که در کتاب زبدة التصانيف آمده -. قائم‏عليه السلام نيز هنگام ظهور، بين رکن و مقام مي‏ايستد و فريادي برمي‏آورد و مي‏گويد: اي نقبا و سرداران من؛ و اي خواصّ من؛ و اي کساني که خداوند پيش از ظهور، آنان را بر روي زمين براي ياري من ذخيره کرده! با خواست و رغبت به سوي من آييد. پس صداي آن حضرت‏عليه السلام به آن‏ها مي‏رسد در حالي که در محراب‏ها و بر فرش‏ها و رختخواب‏هايشان باشند و با يک فرياد، همه صداي او را مي‏شنوند و هر يک از آن‏ها به گوشش مي‏رسد، و به سوي آن صدا اجابت مي‏کنند، و يک چشم برهم زدن نمي‏گذرد که همگي آن‏ها بين رکن و مقام قرار مي‏گيرند،چنان‏که در حديث مفضّل از امام صادق‏عليه السلام آمده است. [6] .