بارزترين صفاتش عبادت مي‏باشد که به «زين العابدين» و «سيّد العابدين» و «ذو الثفنات» ناميده شد، وجه ناميده شدنش به «ذو الثفنات» اين بود که بيني آن حضرت ساييده، و پيشاني و زانوها و کف دست‏هايش از اثر عبات مداوم برآمدگي پيدا کرده بود، چنان‏که در خبري از حضرت ابوجعفر باقرعليه السلام از فاطمه بنت علي بن ابي طالب‏عليهما السلام آمده که از يکي از کنيزان امام سجادعليه السلام راجع به حالات آن حضرت پرسيد، در جواب گفت: مختصر کنم يا مفصل بگويم؟ گفت: مختصر کن، گفت: هيچ‏گاه در روز برايش غذا نبرده و در شب رختخواب نگستردم. [1] . و اخبار بسياري که درباره کثرت و شدّت اهتمام آن حضرت در عبادت وارد شده است و مولاي ما حضرت حجّت - عجّل اللَّه فرجه الشريف - از جدّ بزرگوارش سيّد العابدين‏عليه السلام الگوي خوبي دارد، که از حضرت ابوالحسن موسي بن جعفرعليهما السلام آمده، در وصف حضرت قائم - روحي فداه - فرمود: با آن چهره گندمگون، زردي بي‏خوابي شب نيز آميخته است، پدرم فداي آن کس که شبش را در حال سجود و رکوع و ستاره‏شماري (کنايه از بيداري) خواهد گذراند.... [2] .
تمام اين حديث را در بخش هشتم خواهيم آورد ان شاء اللَّه تعالي.