آن حضرت‏عليه السلام نيز، همين صفت را داشته است که بجا است اين بحث را با بيان روايت شريفي که در مجلّد دوازدهم بحار آمده به پايان بريم.


مرحوم مجلسي‏رحمه الله به سند خود آورده که: عباسيان و صالح بن علي و گروهي از منحرفين از مسير اهل بيت‏عليهم السلام بر صالح بن وصيف، هنگامي که امام حسن عسکري‏عليه السلام نزد او زنداني بود بر او وارد شدند و به او گفتند: بر آن حضرت سخت بگير و در وضع او رفاه و آسايشي فراهم مکن. در جواب گفت: با او چکار کنم در حالي که از بدترين افرادي که توانسته‏ام بر او گماشته‏ام ولي آنان در نماز و عبادت به جايگاه بلندي رسيده‏اند. سپس آن دو نفر گماشته را احضار کرد و به آن‏ها گفت: واي بر شما! درباره اين شخص چه فکر مي‏کنيد؟ گفتند: چه بگوييم درباره مردي که روزش را روزه‏دار و شبش به عبادت مي‏گذرد، نه سخن مي‏گويد و نه غير عبادت به کاري مشغول مي‏شود، هرگاه به ما نظري بيفکند لرزه بر اندام ما افتد، و به طوري هيبت او در دلمان واقع شود که خودداري نتوانيم کرد. هنگامي که عباسيان اين گفتار را شنيدند با خواري و سرافکندگي رفتند. [8] .


و در بحث شباهت به امام حسين‏عليه السلام مطالب مناسبي خواهد آمد. البته در گوشه‏ها مطالب نهفته بسيار بود که از آوردن آن‏ها خودداري گرديد تا مبادا کتاب طولاني شود، توفيق از خداوند مي‏خواهيم.